Het kan verkeren: Woensdagochtend telefoon van mijn broer. Ongebruikelijk tijdstip, want wij bellen altijd in de avond. Dan moet er iets niet goed zijn. Ik hoor het al aan zijn stem. Hij vertelt dat hij net onze vader van de vloer heeft gehaald. Verwondingen aan arm en benen en hevig verward. Gevallen omdat hij dacht dat het wel even zonder rollator kon. Niet dus. Tot overmaat van ramp ook nog zijn alarmknop afgedaan. Gelukkig weet hij slepend over de vloer zijn mobiel te bereiken. Hij belt mijn broer, van wie hij weet dat deze op dat moment ook in Amstelveen is. Mijn broer vraagt of ik snel kan komen i.v.m. de verwachte visite van de dokter. Hij moet namelijk zijn schoonmoeder ophalen uit het ziekenhuis en zijn schoonvader krijgt die ochtend een eigen kamer in een verzorgingstehuis. Hoe kan het allemaal op één dag. Het is me wat met die oudjes. Na het telefoontje spoed ik mij naar Amstelveen en los mijn broer af. Vervolgens wachten op de huisarts. Deze verschijnt na een paar uur en constateert slechts lage bloeddruk en vocht achter de longen. Dat is niets nieuws. Maar wat nu? De huisarts wil het verder zo laten. Net als de vorige keer. Best mens, maar niet doortastend. Gelet op hoe mijn vader zich voelt, kan hij niet alleen blijven. Ik geef aan dat er ook dit keer een aanvraag gedaan moet worden voor plaatsing in een verzorgingshotel. Dat moet de huisarts regelen en is op zich een tijdrovende procedure. Vanwege haar weifelen, geef ik aan zelf actie te ondernemen. Ik heb het telefoonnummer bewaard van het hoofd van het verzorgingshotel waar mijn vader in december al eens geplaatst is. Het goede contact dat ik toen met haar had, betaalt zich uit, want hij kan een dag later geplaatst worden. Nu nog een oplossing vinden tot dat moment, want alleen achterlaten is geen optie. Die oplossing komt onverwacht, al is het een heel vervelende. Bij het opstaan uit zijn stoel, krijgt mijn vader het opeens heel benauwd. Hij kan niet meer staan en kan nauwelijks ademhalen. Ik bel weer de huisarts voor overleg en mogelijk een ziekenhuisopname. Huisarts geeft aan dat mijn vader eerder heeft aangegeven niet gereanimeerd te willen worden. Dat klopt, maar dit is een andere situatie. Je kunt iemand toch moeilijk zonder verder onderzoek in zijn stoel langzaam dood laten gaan. Die verantwoordelijkheid wil ik niet op mij nemen. Dus komt er na enig aandringen mijnerzijds toch een ambulance en even later ligt de oude man in het ziekenhuis. Inmiddels ligt hij er 5 dagen, maar de behandeling slaat niet aan. De artsen weten niet hoe dat komt. Ze willen een scan maken, maar zeggen ook dat alle organen natuurlijk net zo oud zijn als de eigenaar van 98 jaar. Dat werkt niet in zijn voordeel. Eigenlijk zien wij hoe hij elke dag een stukje achteruit gaat. Ik had een maandje terug na weer een valpartij al met hem besproken dat zelfstandig wonen eigenlijk niet meer kan. Hij heeft niet meer de kracht om goed voor zichzelf te zorgen. Dat vond hij moeilijk om te accepteren, maar zeer recent legde hij zich erbij neer. Hij beseft nu ook dat terugkeer naar zijn woning er niet meer inzit. Over het verdere leven van je eigen vader te beslissen valt mij zwaar, maar ik kan niet anders. De procedure voor definitieve plaatsing in een verzorgingshuis wilden wij maandag in gang zetten. De vraag is of dat nog gaat gebeuren. Vorige week ging ik nog met hem op pad naar de opticien voor een nieuwe leesbril en nu is het de vraag of hij die nog gaat dragen. Het kan verkeren.

Gelet op bovenstaande omstandigheden beperk ik de inhoud van dit blog tot alleen bovenstaand stukje. Veel meer is er even niet van gekomen deze week. Het is even niet anders. Tot volgende week.