Gelukt: Deze week heeft mijn vader gelukkig het Sarphatihuis kunnen verlaten. Wij hebben hem verhuisd naar verpleeghotel Belmonte in Amstelveen. Hij zat hier eerder al in december en januari. De goede contacten die ik destijds had opgebouwd met hoofdverantwoordelijke Saskia van Belmonte zorgden ervoor dat zij de normale toelatingsprocedures even wat flexibeler hanteerde, omdat ook zij schrok van de slechte zorg die mijn vader in het Sarphatihuis kreeg. Nog een mooi voorbeeld hiervan maakten wij mee op de ochtend van de verhuizing. Daags daarvoor had ik een afrondend gesprek met het verantwoordelijke afdelingshoofd over zijn vertrek de volgende ochtend. Ook Belmonte had toen al contact hierover gehad. Terwijl ik op weg ben om hem op te halen, word ik gebeld: “U spreekt met het afdelingshoofd van het Sarphatihuis. Uw vader zegt dat hij vandaag weggaat. Hoezo?? Wij weten helemaal van niks. Het staat ook nergens genoteerd, dus dat kan helemaal niet”. Op zo’n moment spring je echt uit je vel. Gaf dus maar aan dat ze echt versterking moesten gaan halen om mij tegen te houden. Merkte vervolgens bij de afhandeling daar dat er niet echt veel bereidheid was om mee te werken. Maar gelukkig zaten wij niet veel later in de auto op weg naar Amstelveen. Ambulance was dit keer geen optie, omdat het Amsterdamse tehuis er niet aan mee wilde werken. Te duur. Omdat mijn vader aan een zuurstof apparaat ligt, was dat nog wel even een experiment. Daags voor vertrek had ik hem daarom (in overleg met de leiding) een uurtje van de zuurstof afgehaald. Dat ging eigenlijk prima. Zo goed zelfs dat ze hem daarna vergaten weer aan te sluiten. (zucht) Dus dat ene uurtje werden er een paar meer. Liep gelukkig goed af. Het enige wat we van aan het Amsterdamse verblijf zullen missen, is het gezellige zitje en het bootjes kijken aan de Nieuwe Prinsengracht.

De ontvangst in Belmonte was een verademing. Medewerkers die mijn vader herkenden van zijn vorige verblijf kwamen hem even welkom heten. Iedereen blij dus. Toch bleek de verhuizing wel een aanslag op zijn gezondheid. Alle veranderingen hebben de oude man opnieuw uitgeput. Verminderde weerstand zorgde voor blaren in mond en keel waardoor hij bijna niet kon slikken, eten en praten. Ondanks de prima verzorging is het daarom in zijn ogen toch weer de hele week kommer en kwel. Gelukkig merkten wij zaterdag dat het weer iets beter gaat. Kijken hoe zich dat allemaal gaat ontwikkelen.

Icky(pedia): “Ja, ik zie je denken bij deze foto’s. Nee, het is niet leuk. Niet lachen dus. Omdat ik mijn vacht niet meer zelf kan onderhouden, zat ik onder de klitten. Kwam deze week die mevrouw weer met die werktafel en dat verschrikkelijke scheerapparaat. Ik weer gillen en krijsen natuurlijk. Maar, in een ijzeren houtgreep gehouden. En mijn vrouwtje Joyce maar gezellig doorbabbelen met die mevrouw. Tjonge, geen enkel mededogen. We gaan weer een ‘leeuwtje’ van je maken, riep die mevrouw met een grijns. Is al het derde jaar op rij. Nou, lekker hoor. Berenkoud zonder mijn jas. En omdat ik zo afval zie ik er helemaal uit als een gratenkast. Kan ik weer een paar maanden voor gek rondlopen. Alle buurkatten kijken mij aan alsof ik van een andere planeet kom. En als ze willen vechten staan hun nagels gelijk in mijn blote velletje. Ik vind het niet eerlijk. O nee!! En wanneer je deze week B&B vol liefde hebt bekeken dan weet je dat dit soort ervaringen niet goed zijn voor je ‘zonnevlecht’ en ‘spirualiteit’. Geen idee waar dat energiepunt zit en volgens mij is het spiritualiteit, maar vooruit, het voelt waardeloos.

Jasper is ‘in the building‘: Wij hebben ons kind weer in huis. Geen zorgen, niks aan de hand. Het is bijna een jaar geleden dat Jasper ging samenwonen met Claudia. Wij waren net weer een beetje gewend aan het lege nest en ons nieuwe ritme. Staat die grapjas ineens op de stoep met de mededeling “Ik kom even een paar weken logeren. Schikt dat, want wij hebben ons appartement tijdelijk aan anderen verhuurd?” Dan zeg je natuurlijk geen ‘nee’. Jasper is een moneymaker en ziet overal geld in. Een prima handelaar, maar wel met onvoorspelbare eigen trajecten. Over een maand of wat gaat hij met Claudia een jaartje op wereldreis. In dat jaar verhuren zij hun appartement. Bij wijze van proef daarom nu alvast een paar weken uittesten hoe dat loopt. Zeker in Amsterdam een lucratieve onderneming. Alleen was het zo’n snelle actie dat niemand er iets van wist. Zelfs zijn Claudia werd door de snelle actie overvallen. Dus werden ook haar ouders plotseling geconfronteerd met: “Hoi, wij komen weer even thuis wonen”. Dat was dus weer even wennen, maar wel erg leuk. Alsof er niets is veranderd. Ons netjes opgeruimde huis verandert weer langzaam in een studenten onderkomen annex handelsmagazijn. Overal slingeren weer spullen, dozen en kledingstukken rond. Jongelui leven zo makkelijk.

Project Ford GT: Nummer 2 van de Lego projecten is af. De blauwe Ford GT vergezelt zijn iets grotere broeder de Porsche. Mooi bouwwerk geworden. Echt leuke hobby. Nooit meer dan een uurtje achter elkaar aan werken, anders word je slordig in het verwerken van al die honderden mini-onderdelen. Je ziet dan wel eens een onderdeeltje over het hoofd op de bouwtekeningen. Uit elkaar halen is dan een heel gedoe. Nu op zoek naar project 3. Waarschijnlijk de rode Ferrari, zodat het drietaal in de vaderlandse kleuren rood, wit en blauw staat te pronken. Eerste bod is uitgebracht. Wel jammer dat Lego bij deze automodellen niet uitgaat van een soort standaard schaal. Verschillen in grootte van de modellen vallen zo nogal op.

Dat was het voor deze week. Voor zover de situatie het nu weer toelaat, gaan wij op zoek naar een paar dagen weg in eigen land. Even op pad met de fiets. Tenzij er wat te melden valt, neem ik even een korte blog-vakantie. Fijne zomerse weken allemaal.