Op reis: Het waren stressvolle dagen voor Jasper. Zijn kamer in ons huis, volgestapeld met dozen met handel, moest voor vertrek nog (grotendeels) leeg. Het werd dus een race om zoveel mogelijk nog te verkopen, in de verkoop te zetten of op te slaan in een berging elders. Maar ook alle eigen bezittingen moesten ingepakt worden en papieren gedigitaliseerd. Maar…dinsdag was het dan eindelijk zover. De reis startte. Wij kwamen met de ouders van Claudia samen op Schiphol voor een laatste koffietje en toen was het tijd om naar de gate te gaan. Er volgde een emotioneel afscheid. Een jaar je kinderen moeten missen is bepaald geen sinecure. Er zijn natuurlijk allerlei contactmogelijkheden via internet, maar het blijft contact op afstand. En als ouders blijven wij natuurlijk bezorgd over alle gevaren die de verschillende landen in petto kunnen hebben. Wat voor de beide deelnemers een avontuur is, is voor de ouders een dagelijks gevoel van onzekerheid.

Slappe Hap: Ik ben een enthousiast volger van psycholoog Jeffrey Wijnberg. Wekelijks schrijft hij een column. Die van afgelopen week wil ik je meegeven:

’Het is slappe hap in onze samenleving; zelfs een uitbrander wordt niet meer verdragen’

Er zijn – heel zwart-wit gesteld – twee soorten mensen: leiders en volgers. Beide type mensen zijn nodig om iets gedaan te krijgen: de leiders hebben visie en ambitie, de volgers ijver en toe wijding. Maar in dit tijdsgewricht komen de volgers in opstand en worden de leiders met vervroegd pensioen gestuurd. Laat ik beginnen met een verhaal uit de oude doos. In mijn jonge jaren was ik, als dwarsfluitist, lid van het Regionaal Jeugdorkest: een orkest met aanzien omdat Ru Sevenhuijsen daar de scepter zwaaide. Het was opmerkelijk wat hij voor elkaar kreeg, vooral omdat toentertijd alle jeugdige orkestleden als amateurtjes door het leven gingen. Uit liefde voor de muziek was hij streng in zijn optreden en dat betekende dat hij, alleen bij de noodzakelijke uitzonderingen, flink kon vloeken en tieren. Achteraf bleek altijd dat zijn manier de enige manier was om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen. Soms was ik ook de pineut, maar ik incasseerde zijn uitbarstingen als normaal onderdeel van het leerproces. Op het jaarlijks concert moest alles perfect zijn; en dat was het ook. Vandaag de dag worden dirigenten, zoals Ru Sevenhuijsen, de laan uitgestuurd wegens grensoverschrijdend gedrag. En het ergste van alles is dat serieuze carrières worden getorpedeerd door anonieme klagers. Ik denk altijd: als je wat aan te merken hebt, wees dan mans genoeg om te laten zien wie je bent. De vraag rijst natuurlijk wat hier, psychologisch bekeken, nu echt aan de hand is. Feit is in ieder geval dat de Nederlander altijd veel moeite heeft met leiderschap: is de toon van de leider mild en vriendelijk, dan heeft hij geen visie en is de toon van de leider scherp en ambitieus, dan is hij een bullebak. Nu zeg ik ‘hij’, maar de vrouwelijke leiders in ons land hebben het vaak meer te verduren: als zij hun verbale spierballen tonen, dan worden ze vaak weggezet als heksen die alleen maar een onveilige werksfeer creëren. Maar je kunt de groep niet bij elkaar houden zonder de afdwalers af en toe even goed de les te lezen. Aan de kant van de volgers is blijkbaar een toenemend verzet, omdat zij niet als volgers behandeld willen worden. Dit is alleen te verklaren vanuit het gelijkheid denken: niemand mag als minder gezien worden, zelfs al is zijn positie lager in rang. In het leger zouden ze om deze redenering in lachen uitbarsten en zou elke oorlog op voorhand als verloren beschouwd moeten worden. Mijn conclusie is dat het momenteel slappe hap is in onze samenleving, omdat zelfs een uitbrander niet meer wordt verdragen. Belangrijk in deze context is ook de emotie; en dan in het bijzonder woede. Woede klinkt slecht, maar is juist goed voor wie tot bijzondere prestaties wil komen. – Jeffrey Weinberg

Gelezen: Er zijn tegenwoordig ouders die bij de schoolleiding van een basisschool aangeven dat hun kind niet mee mag met schoolreis. Het veroorzaakt in de ogen van die ouders namelijk te veel stress bij hun kind. Je gelooft het gewoon niet. Als je dat al verbiedt, hoe kan dat kind zich dan later handhaven in de harde maatschappij?

Resort Veluwe: Jasper en Claudia waren nog niet weg, of wij pakten onze reistassen ook weer in. Fietsen op de trekhaak en wegwezen. Na vorige week bungalowpark ‘Esmeer’ met een weekje fietsen tussen Maas en Waal, trokken wij nu naar ‘Resort Garderen’ voor een weekje fietsen op de Veluwe. Een prachtig nieuw bungalowpark van onze favoriete club Topparken. Dat inpakken en wegwezen is altijd een bijzondere gebeurtenis in huize Gritter. Het vereist namelijk een zekere alertheid van mijn kant wat er allemaal moet worden meegenomen. Wij pakken onafhankelijk van elkaar in onder de noemer dat het ieders verantwoordelijkheid is wat er mee moet. Alleen bij een vakantievlucht, houd ik de kilo’s in de gaten. Maar behalve individuele spullen is er nog zoiets als gezamenlijke spullen. Joyce is een enthousiaste vertrekker. Ze gooit (bij wijze van spreken-spot) een paar onderbroeken en een tandenborstel in een tas en zit al stralend in de auto te wachten dat ik de startknop indruk voor vertrek. Ik ben dan nog aan het verzamelen, want behalve die onderbroek is er nog wel wat meer nodig. Voor een vakantie in een bungalow ben ik een echte ouderwetse Nederlander. Niet dat ik gewapend met zakken aardappels en een voorraad conservenblikjes op stap ga, maar een voorraadje voedsel om de eerste en tweede dag door te komen, vind ik wel handig. De ervaring leert dan dat, voordat wij de straat uit zijn, ik alweer rechtsomkeert moet maken om nog wat vergeten spullen op te halen. Want er moet ook gekookt en gegeten worden, een spelletje worden gedaan en natuurlijk mijn voorraad pillen. De vorige week had ik mij niet helemaal goed voorbereid en ja dan gaat het mis. We zijn ongeveer drie keer teruggereden voor manco’s. En eenmaal op het reisdoel aangekomen misten er nog wel wat dingen. Dit keer was ik dus alert. Zelfs de pakketten met maaltijden van ‘The Green Chef’ die Jasper voor ons had achtergelaten zaten, inclusief alle extra’s die je zelf moet toevoegen, in de tas en koelbox. De eerste dagen zijn alvast heerlijk. Lekker gefietst door de bossen en over de heide en natuurlijk de nodige terrasjes aangedaan. Het park heeft een fraai buitenzwembad dat vanwege het mooie weer nog even open is gebleven. Toch wel bijzondere om half september nog aangenaam in het water te liggen. Na het weekend wordt het naar men zegt wat minder met het weer, maar er staan nog wat leuke bezoekjes aan vrienden in deze omgeving op het menu. En we sluiten komende woensdag af met een dagje wellness.

Integreerder of segmenteerder: Als schoolleider stuurde ik ‘s avonds of in het weekend nog wel eens een werkmailtje uit naar collega’s. Ik hoorde dan later dat een enkeling dat heel vervelend vond. Begreep ik nooit zo goed. Ik dacht dan: ‘Je hoeft het toch niet meteen te lezen of te reageren’. Bij Joyce en mij liepen werk en privé altijd door elkaar. Hadden we helemaal geen last van. Vonden we meestal zelfs leuk. Maar dat geldt dus niet voor iedereen. Tanja van der Lippe, hoogleraar sociologie aan de Universiteit in Utrecht schreef het boek ‘Waar blijft mijn tijd’. Zij onderscheidt twee types, ‘integreerders’ en ‘segmenteerders’. Joyce en ik behoren tot het type ‘integreerder’. Wij hadden en hebben er geen probleem mee dat de verschillende domeinen van het leven door elkaar lopen. Wij schakelen makkelijk tussen alle rollen en vinden die vorm van ‘druk zijn’ meestal niet onplezierig. De ‘segmenteerder’ daarentegen houdt de domeinen werk en privé graag gescheiden. Een werkmailtje in privétijd vindt hij of zij niet prettig omdat het bericht zich in het hoofd nestelt en stress geeft. Nooit bij stilgestaan. Wil je weten welk type jij bent, beantwoordt dan de volgende vragen. Scoor je op drie van de vier vragen met “Ja” dan ben je een ‘segmenteerder’.

In het Stadsmuseum van Harderwijk is op dit moment een tentoonstelling over de vriend van Marius van Dokkum, namelijk Jan van Haasteren. Je kent hem vast. De man van de komisch drukke puzzels. Erg leuk om te zien. De nieuwe vaste tentoonstelling over de geschiedenis van Harderwijk is overigens ook erg de moeite waard. Het heet ‘Pension Harderwijk’ en is vooral interactief erg aantrekkelijk.

Tot volgende keer!