Ik had het even te druk voor het schrijven van ‘De Week van…”. Het opknappen en inrichten van de nieuwe werkkamer slokte veel tijd op. Het meerdere keren schilderen van muren kostte toch meer tijd dan verwacht. Vroeger lukte dat in een paar dagen, maar mijn leeftijd begint tegen te stribbelen.

En dan is er nog het uitzoeken en verzamelen van nieuw meubilair. Normaal vervoegen wij ons bij zaken als Piet Klerks of Goossens, maar voor een werkkamer volstaan Jysk en Ikea ook prima. Bij Jysk een elektrisch in hoogte verstelbaar bureau. Zitten is het nieuwe roken, dus met een druk op de knop kun je er ook staande aan werken. Voor de kasten togen wij naar Ikea.

Ikea: Het is een geweldig woonwarenhuis, maar je loopt er wat af. Bij de deur word je begroet met een vrolijk ‘Hej’, wat zoiets als ‘hallo’ betekent. De verplichte looprichting is commercieel natuurlijk handig bedacht door onze Zweedse vrienden. Als je echter weet wat je moet hebben, dan is het tamelijk irritant dat je eerst twee etages moet doorploegen om bij de kassa te komen. Mijn Apple Watch gaf na een uurtje Ikea aan dat ik mijn bewegingsdoelen voor die dag al had bereikt. Op de site hadden wij in de planner een ontwerp gemaakt, zodat alle benodigde onderdelen keurig op een rijtje stonden en zelfs inclusief stellingnummers in het magazijn. Voor de zekerheid nog even de voorraad gecheckt in filiaal Haarlem. Die bleek volgens de site voldoende te zijn. Alleen in het magazijn aangekomen, klopte het niet. Er zouden 26 deuren Kallviken op voorraad te zijn, maar in de praktijk lagen er slechts vier. Waar was de rest? Bij navraag bleek die er niet te zijn, want volgens de betreffende medewerker werd de voorraad niet zo goed bijgehouden. Tja, dat is lekker. Sta je met je kasten in de kar en heb je maar vier deuren in plaats van 11. De verwachting was dat ze er met een paar weken weer zouden zijn, Maar … er waren leverproblemen. Grrrr. Omdat de kasten te lang waren voor ons wagenpark, moest er een aanhanger gehuurd worden. Geen probleem, want als Ikea Family lid kun je die drie uur huren voor € 15. Alleen is het verkrijgen van zo’n aanhanger een uitdaging op zich. Er hangt bij de klantenservice een speciaal scherm voor verhuur. Alleen is dat niet erg duidelijk aangegeven. Dus na een lange wachttijd voor de balie, werd ik op het scherm gewezen. Ik zou zeggen: ‘hang een duidelijk bord op en instructies bij het scherm’. Na de reservering ben je er nog niet. Je dient je opnieuw te melden bij de balie. Weer in de rij dus. Na betaling krijg je dan een sleutel mee van het slot waarmee de aanhanger vast zit aan een beugel in de parkeergarage. Dus op naar de parkeergarage, kar aan de auto koppelen en rijden maar. Nou nee, want je moet je nu voor de derde keer melden bij de balie om het slot in te leveren. Pas dan krijg je de elektriciteitskabel om de stroom te koppelen, zodat alle lampjes werken. Kortom, de hele procedure om een aanhanger te huren kostte een uur. Nog twee van de drie uur huurtijd over. Even doorrijden dus en na lossen thuis, als een speer weer terug om de kar in te leveren. Dat gaat net zo omslachtig als het huren zelf. Dus weer een paar keer heen en weer naar de balie met slot en sleutel. Nog dezelfde middag als klus duo vijf kasten in elkaar gezet. Volgende dag naar Ikea Delft, want daar moesten volgens de site nog 13 deuren Kallviken liggen. Opnieuw al om 11.00 uur mijn bewegingsdoelen gehaald, maar de voorraad deuren bleek opnieuw niet te kloppen. Dit keer 5 deuren. En weer het antwoord dat de voorraad niet erg goed werd bijgehouden. Je begrijpt nu hopelijk dat het nogal wat extra tijd heeft gekost. Gelukkig hebben wij een vriendin in Delft die in een fraai grachtenpand woont, dus de teleurstelling maar even bij haar weggespoeld met een heerlijke borrel. Werd het toch nog een leuke dag. Inmiddels nadert de werkkamer zijn voltooiing. Joyce is ook erg blij met mijn nieuwe werkkamer omdat ik alle andere woonvertrekken in ons huis ontdoe van keyboard, gitaren en modelbouwobjecten. Nog wat kunstwerken aan de muur en het is af.

Tante Til: De afspraak was één kamer opknappen en inrichten door mij en één kamer door Joyce. Even geen compromissen, maar gewoon naar eigen idee. Best leuk om na al die jaren gewoon te doen waar je zin in hebt en al je spulletjes die noodgedwongen in kasten en laden verstopt waren, tevoorschijn te halen. Nou moet gezegd dat wij inmiddels samen zo’n eigen woonstijl hebben ontwikkeld dat het toch al gauw naar beider smaak is. Na mijn werkkamer was het nu de beurt aan het kamertje van Joyce. Bij de plaatselijke bouwmarkt werd gekozen voor een groenvariant met de naam ‘Jofel’. Geheel conform het karakter van degene die de kwast ging hanteren. Joyce stond dan ook te trappelen om aan de slag te gaan. Ik probeerde nog wat technische schilderadviezen te geven, maar Joyce maakte mij duidelijk dat ze geheel naar eigen inzicht zou gaan schilderen. Dus indachtig de naam van de gekozen kleur, toog zij ‘Jofel’ aan de slag. Af en toe mocht ik een blik werpen. Niet te vaak om kritische opmerkingen te beperken. Tja, ik ben nou eenmaal precies. En toen was het af. Er was verf ingekocht voor twee keer rollen, maar die was na één keer rollen al vrijwel op. Volgens ‘deskundige’ Joyce hoefde het dan maar één keer. Dat scheelde een hoop werk volgens onze deskundige. Eenmaal opgedroogd bleek haar filosofie van ‘in één keer dekkend’ toch niet op te gaan. Het resultaat deed meer denken aan de schilderkunsten van tante Til uit de vroegere serie ‘de familie Knots’: ‘Een kloddertje hier en een kloddertje daar’. Er was sprake van enige wanhoop bij mijn geliefde partner. Het lag natuurlijk aan het behang of aan de verf. En het zou natuurlijk nooit meer goed komen. Voor elk probleem is een oplossing, stelde ik haar gerust. Gewoon nog een laagje er overheen, maar dan wel volgens de regels van de schildertechniek. Dus roller op een stang en rechte banen van boven naar beneden rollen. Wij togen opnieuw naar de bouwmarkt voor een nieuw emmertje ‘Jofel’. Binnen een uur zat de nieuwe laag erop en dit keer mooi en gelijkmatig. Joyce weer helemaal gelukkig. Resultaat zie je volgende keer.

Opticien: Er ontbrak ineens een neusvleugeltje aan de bril van Joyce. Na enkele weken klagen dat het ijzertje zonder vleugeltje nogal prikte in de neus, dan toch maar eens naar de opticien. Terwijl deze nieuwe vleugeltjes monteerde, stelde zij terloops de vraag of Joyce haarlak gebruikte. “Jazeker” klonk het overtuigend. “Ja, maar spuit u het in uw haar wanneer u de bril op heeft?” Opnieuw een enthousiaste bevestiging van Joyce. “Ja dat dacht ik al, want uw glazen zijn bedekt met een laagje haarlak”, ging de opticien verder. “Merkt u dat niet qua zicht?” Waarop Joyce antwoordde: “O is dat dus de reden dat ik al een tijdje het idee heb dat mijn zicht slechter is geworden. Ik vond het al zo mistig met kijken”. Glazen werden van haarlak ontdaan, hetgeen Joyce een vreugdevol kreet deed slaken: “Jeetje, ik zie het ineens weer scherp!” Ja, met Joyce kun je af en toe lachen. Tip aan alle vrouwelijke brildragers: Nooit haarlak opspuiten met je bril op.

Dag van de kroket: Mijn oud-collega Anneke schreef in haar Anneke-dotes deze week een blog over ‘de dag van de kroket’. Geïnspireerd door haar verhaal, ook van mijn kant een stukje over die bruin gefrituurde rakker. Afgelopen 9 oktober, was het Nationale Krokettendag. Op deze dag vieren we de kroket. Wist je dat er in Nederland zo’n 300 miljoen kroketten per jaar worden gegeten, dat zijn er 25 per persoon. De kroketten dag is ontstaan op 9 oktober 2014 toen het Krokettenboek van Johannes van Dam werd uitgebracht. De recensent Johannes van Dam overleed een jaar eerder en dit was postuum zijn ode aan kroketten. Zijn geboortedag, 9 oktober, werd sindsdien de dag van de kroket. De kroket heeft een intrigerende geschiedenis die teruggaat tot verschillende Europese landen, met Frankrijk als de bakermat van dit gerecht. In de 17e eeuw, in het hart van de Franse keuken, ontstond het idee van met vlees of andere ingrediënten gevulde rolletjes of balletjes, die werden gepaneerd en daarna gefrituurd. De naam “croquette” komt van het Franse werkwoord “croquer,” wat “knarsen” of “knabbelen” betekent. Het verwijst naar de kenmerkende krokante textuur van de buitenkant van de kroket, die ontstaat wanneer deze wordt gefrituurd.  Destijds beschouwde men dit gerecht als een culinair hoogtepunt en het werd voornamelijk geserveerd in vooraanstaande eetgelegenheden. Het concept van kroketten verspreidde zich al snel over Europa, waar elk land zijn eigen interpretaties en variaties creëerde. Nederland, bijvoorbeeld, heeft een sterke krokettraditie ontwikkeld, waarbij ragout meestal de vulling is, bereid met ingrediënten zoals rundvlees, kip of garnalen, en omhuld door een knapperige laag paneermeel. En wij zijn natuurlijk befaamd vanwege de ronde kroket: ‘de bitterbal’.

Voetbal: Ooit was ik een fervente Ajax-fan. Voor zover ik weet, begon dat rond 1969, toen ik een jaar of zestien was. In dat jaar speelde Ajax voor het eerst de finale van de Europacup tegen AC Milan. Helaas met 4-1 verloren werd. Maar in 1971, 1972 en 1973 wonnen zij de cup wel. Met mijn vrienden bezocht ik zo ongeveer alle thuiswedstrijden van Ajax. Het team kende toen fantastische spelers als Johan Cruyff, Piet Keizer, Johan Neeskens, Wim Suurbier, Ruud Krol, Sjaak Swart, Gerrie Mühren, Nico Rijnders, Dick van Dijk, Arie Haan, Barry Hulshoff en natuurlijk keeper Heinz Stuy. Dat alles onder leiding van niemand minder dan ‘generaal of sfinx’ Rinus Michels. Allemaal Nederlandse voetballers en een enkele buitenlander. Er mochten in die tijd maar twee buitenlanders opgesteld worden. In dat elftal waren dat Velibor Vasovíc en Horst Blankenburg. Je voelde een band met die gasten. Helaas zijn er van genoemd rijtje al veel overleden. Er voetbalden in de jaren daarna nog veel Nederlandse spelers met klinkende namen bij Ajax. Maar dat gold ook voor Feijenoord met b.v. Rinus Israel, Theo Laseroms en Coen Moulijn. Hoe anders is dat nu. Ajax voetbalt zo ongeveer met een heel elftal buitenlanders waarvan ik niet eens de namen kan onthouden en dus helemaal niets mee heb. Ik kijk ook niet of nauwelijks meer. Hooguit de berichtgeving in de krant. En dan het voetbalgeweld. Toen ik het stadion bezocht, haalden wij ook wel dingen uit die niet mochten, maar geen geweld. Wanneer wij Ajax bezochten in het Olympisch Stadion in Amsterdam, dan kochten wij de goedkope staanplaatsen. Vanuit het ‘staan vak’, klommen wij dan als koorddansers via de betonnen balken van het stadion naar het zitgedeelte. Best een gevaarlijke onderneming. Ging meestal goed, maar een enkele keer had je de suppoosten achter je aan en was het rennen geblazen. Maar dat was het wel zo ongeveer. Hoe anders is dat nu, waar supporters van clubs elkaar opzoeken voor een gewelddadige confrontatie. En waaraan (zoals onlangs bij AZ tegen het Poolse Legia Warschau) zelfs de Poolse spelers meedoen aan het geweld. De Poolse regering veroordeelt niet de spelers, maar de Nederlanders in het algemeen die zij een hypocriet volk noemen. Ik heb het idee dat we zo langzamerhand van God los zijn. Daarom voor mij geen voetbal meer.

Te mooi: Ik was al fan van het nummer Voilà van Barbara Pravi, maar gezongen door de 15-jarige Emma Kok (met orkest André Rieu) is het nog mooier. Steeds weer brok in de keel. Kijk hier het filmpje: https://youtu.be/KdIhq1tb8Co?si=aoOskWaaMGpgR_Za

Tot volgende keer.