Transportmuseum: Wij hadden ons er al bij neergelegd dat onze activiteiten voor het Transportmuseum eerder dit jaar ten einde waren gekomen. Het pand moest leeggehaald worden en de gemeente wilde niet echt meewerken aan een nieuwe locatie. Het idee was om te verhuizen naar b.v. Lelystad. Voor ons te ver. Tot onze grote verrassing werden wij deze week ineens benaderd door de directie. Of wij een feestelijke vrijwilligers bijeenkomst mede wilden vormgeven op ‘de nieuwe locatie van het museum’ in Hoofddorp’. Wat een verrassing. Dat wilden wij natuurlijk maar al te graag. In het vooroverleg vertelde directeur Arno dat Schiphol het museum graag wil behouden en grond beschikbaar stelt. Als één van de eersten mochten wij de schetsen van het nieuwe terrein en zijn gebouwen bekijken. Ziet er geweldig mooi uit. Realisatie zal nog wel een jaartje in beslag nemen, maar waarschijnlijk staan deze zomer al de eerste hallen op het terrein. Vrijdagmiddag was het dan zover. Met Arno bouwde ik naast het nog lege veld een partytent op. Joyce en mede-vrijwilliger Sytse verwarmden ondertussen de glühwein en chocomel op in de camper van Sytse. Lekker primitief. Op het afgesproken tijdstip leverde de oude bus van Maarse en Kroon de overige uitgenodigde vrijwilligers af op het terrein. Bijzondere gast was Thijs Postma, tekenaar van allerlei mooie uitgaven over vliegtuigen. Wij stonden paraat met de warme drankjes en banketstaven. Arno hield een toespraak over het traject dat leidde tot de nieuwe plek en er werd een toast uitgebracht. Dus ‘we are back in busyness’. Over een tijdje kan ik weer gids spelen en met Joyce samen de catering verzorgen bij feesten en partijen in het museum.

Kerstdiner: In het verzorgingstehuis van mijn vader werd deze week een kerstdiner georganiseerd. Elk oudje mocht één familielid aan tafel uitnodigen. Joyce was dit jaar de gelukkige. De zaal was prachtig versierd en de tafels waren mooi gedekt. Een pianist en een violist zorgden voor live-entertainment. Het eten in het verzorgingstehuis is meestal niet erg smakelijk, maar voor dit diner was echt alles uit de kast gehaald. Mooi menu en erg lekker. Ik had mij voor dit diner aangemeld als ‘decembermaatje’. Dat betekende dat ik zou assisteren bij het diner. Niet in de bediening, maar vooral het halen en brengen van de oudjes naar de eetzaal en weer naar de kamer. Een strikje omdoen of de kleding wat schikken behoorden tot de mogelijke taken. Op die manier kon ik toch nog een beetje meekijken naar de feestelijkheden. Toen ik mij meldde, bleek er helaas geen hulp nodig. Communicatiefoutje. Vond ik wel teleurstellend. Ter compensatie mocht ik als tweede familielid aanschuiven naast mijn vader en Joyce. Werd het toch nog een leuke avond.

Space-Expo: Het is inmiddels 20 jaar geleden dat wij een bezoek brachten aan Space-Expo in Noordwijk. In 2003 vierde Jasper er zijn verjaardagsfeestje toen hij acht werd. Het leek ons leuk om weer eens een kijkje te nemen. De grote objecten bleken er nog steeds te staan. Interactieve onderdelen zijn toegevoegd en er is uitgebreid aandacht voor de belevenissen van onze tweede Nederlandse ruimtevaarder André Kuyper. Genoeg voor een leuke zondagmiddag.

Verruwing: Ik vraag mij wel eens af in wat voor maatschappij wij leven. Gedurende de week wemelt het van de berichten over bedreigingen, doodswensen, explosies bij huizen, etc. Er zijn mensen met korte lontjes, maar ook types geheel zonder lontje. Deze week las ik een artikel over een echtpaar dat een dierenopvang/pension runt. Zij gaan stoppen omdat zij wekelijks bedreigd, aangevallen en uitgescholden worden. Dieren die op straat zwerven, aangereden zijn of ergens zijn achtergelaten, worden met de dierenambulance naar deze opvang gebracht. Dat kost het echtpaar € 35,-. Wordt een eigenaar gevonden of wil iemand zijn/haar dier weer terug, dan vraagt de pensionhouder uiteraard dat bedrag terug van die eigenaar. Plus nog € 15,- voor gemaakte kosten aan medicatie voer, mand, etc. Vaak weigert de betreffende eigenaar dat doodleuk, dreigt met geweld of voert dat ook daadwerkelijk uit. Ook de kinderen van de pensionhouder worden vervolgens thuis bezocht en bedreigd. Je gelooft het gewoon niet. En dan is er nog de zelfscan. Er zijn types die agressief worden wanneer een jonge medewerkster een controle uitvoert. Dat wist ik al, maar het kan nog erger. De veelal jonge meisjes worden met regelmaat uitgescholden voor alles wat mooi en lelijk is. Rozemarijn had hier zo genoeg van, dat ze een actie is begonnen. Hieronder haar nieuwsclip.

Alternatief: Voor wie volgend jaar eens iets anders wil, is dit wellicht een idee. Weet alleen niet hoelang deze boom blijft staan.

Tot volgende week!