Kasteel Duivenvoorde: Dinsdag een leuke ontvangst gehad op kasteel Duivenvoorde in Voorschoten door de adjunct directeur Thomas Groen en Didi Bakker, de nieuwe coördinatrice Museum en Publiek. Wij hebben natuurlijk best veel kastelen/landhuizen bezocht, maar het is toch ineens apart om er als aanstaande werknemers te zitten. Oké, als vrijwilligers dan wel, maar toch. We hebben een indruk gekregen van de werkzaamheden. Wij starten in de museumwinkel, waar niet alleen de kaartverkoop plaatsvindt, maar waar ook allerlei streekproducten worden verkocht. Het is verder de bedoeling dat wij bezoekers van het kasteel en het bijbehorende wandelgebied informatie verschaffen. Ook worden wij ingezet voor o.a catering bij trouwpartijen en concerten die er regelmatig plaatsvinden. Voor mijn gidstaak volgt een korte opleiding. Landgoed Duivenvoorde ontleent zijn naam waarschijnlijk aan twee vroegere waterlopen, genaamd de ‘Duve’ en de ‘Voor’. Het kasteel staat tussen de oude loop van deze stroompjes. In 1226 wordt al melding gemaakt van ‘Duvenvoirt’. Het woonhuis was toen nog een eenvoudige woontoren, de ‘donjon’. Resten van de vierkante donjon zijn nog in de bebouwing aanwezig. In 1631 kreeg het kasteel zijn huidige uiterlijk. Al vanaf de Middeleeuwen bewoonde de invloedrijke Hollandse adelsfamilie Van Wassenaer het kasteel. Het was een adellijk geslacht van ridders dat belangrijke functies aan het hof bekleedde. Er is door de eeuwen heen veel verbouwd. Het kasteel is pas sinds 1963 open voor publiek.

Mallorca: Vrijdag was het tijd voor de start van een heerlijke vakantie. We hadden de ochtendvlucht van 6.10 uur, dus om 3.00 uur stonden wij al in onze nachtelijk duistere woonwijk bij de bushalte. Fijn dat er een nachtbus rijdt, dat scheelt een dure taxirit, maar jammer dat zo’n vroege vlucht je een nachtje slaap kost. Voordeel is dat je een hele eerste vakantiedag nog voor je hebt. Wij stegen op tijd op en landden twee uur later op het vliegveld van Palma de Mallorca. Net voor de cabinedeur sloot, stapte een streng kijkende dame van de bewaking het vliegtuig in, stopte bij mij en vroeg tamelijk dringend naar mijn boardingpas. Het was mij opgevallen dat er tijdens het wachten bij de gate ook steeds door één van de personeelsleden naar mij werd gekeken. Ik realiseerde mij dat pas later. Ik was even te verbouwereerd om naar de reden te vragen. Ineens was ik kennelijk een verdacht persoon. Dat voelt toch wat naar. De busrit naar de aankomsthal was een keerpunt in het leven voor Joyce. Door de volle bus, moesten wij staan. Een jonge mevrouw bood Joyce haar stoel aan. Tja, dat was voor Joyce het eerste signaal dat ze is toegetreden tot de ‘orde van bejaarden’. Dat lag wat gevoelig. Ze bleef dan ook met een enigszins verbeten blik in het gangpad staan. Na het ophalen van onze huurwagen bleek mijn tas met apparatuur en papieren verdwenen. Oef, daar kreeg ik het even benauwd van. Godzijdank was de tas gevonden en bij de balie afgegeven. Bij mij begint de ouderdom invloed te hebben op mijn alertheid. Bij het inchecken in ons hotel moesten wij nog even op de sleutel wachten. Wij keken daarom nog een beetje rond in het enorme complex. Ineens werd er vanaf de balie geroepen: “Mijnheer Hoogervorst! Mijnheer Hoogervorst! Uw sleutel is er”. Voor de tweede keer op één dag word ik anders bekeken. Joyce had namelijk de incheckpapieren getekend en dan ben ik ineens ‘de man van…’. Wij konden er wel smakelijk om lachen en houden de naamsverandering erin. Bij de balie meld ik mij nu aan als mijnheer Hoogervorst.

Ons vakantieoord is fantastisch. Zwembaden binnen en buiten, spa, fitness, restaurants en bars. Het complex ligt direct aan het mooiste en langste zandstrand van Mallorca (zo wordt beweerd tenminste), dus we stappen vanuit onze kamer bijna meteen de zee in. Ruime suite met slaapkamer, zitkamer, badkamer, garderobe ruimte en tuintje. Wij hebben ons dit keer weer eens laten verleiden om ons onder te dompelen in het heerlijke all-inclusive concept. Van de vroege ochtend tot de late avond is er van alles te eten en drinken. Onze broeken beginnen al te knellen. De eerste dagen bezochten wij Artá, dat gezien wordt als het mooiste stadje van Mallorca, en de toeristische haven van Alcúdia. De wegen worden hier overspoeld met wielrenners. Hele groepen nemen breed slingerend bezit van de rijbanen. Ook op de semi-snelwegen waar 80 km of meer gereden wordt. Af en toe waan je je in de tourcaravaan van de Tour de France. Best uitkijken want die gasten trekken zich niets aan van het verkeer en vliegen alle kanten op. De voertaal in winkels, restaurants en hotels is Duits. Dat verbaasde ons eerst, maar als je weet dat hier jaarlijks rond de 3,4 miljoen Duitse toeristen neerstrijken, dan verklaart dat een hoop.

Tot slot nog een humoristische afsluiting. Het betreft uitvindingen waar wellicht iets langer over nagedacht had moeten worden. Tot volgende week.