Bijna 100: Na dit blog nog drie te gaan en de teller staat op 100 x De Week van Joop & Fritz. Ik had niet verwacht dat ik er zoveel zou schrijven, maar het ging vanzelf. Bijna elke week maken wij voldoende mee om over te schrijven. Niet allemaal spannende dingen, maar voor ons toch dingen om te herinneren. Daar zijn wij dit blog ook om begonnen. Een soort dagboek met herinneringen, want je vergeet zo snel wat je deed, dacht, vond, las of keek. Er zijn een paar afleveringen per ongeluk gewist. Ik heb getracht ze terug te vinden in mijn geheugen, maar helaas, compleet vergeten. Dus voor ons heeft het in ieder geval nut. Maar het is natuurlijk leuk en motiverend dat anderen ze ook graag lezen. Wij horen vaak dat wij zo ontzettend veel (leuke) dingen doen. Zelf vinden wij het vrij gewoon, maar de buitenstaander kijkt daar kennelijk toch anders tegenaan. Ik moet zeggen dat wanneer wij een dag niets doen, wij aan het einde van die dag toch een onbevredigd gevoel hebben. Beetje zo van: ‘Kans gemist’. Daarom geldt voor ons: ‘Het leven is een feestje, maar je moet wel zelf de slingers ophangen’.
Keyboardles: De week begon maandagochtend met mijn keyboardles. Inmiddels alweer een jaar of zeven les, waarbij ik de lesperiode van enkele jaren rond mijn 30e niet meetel. Al zal ik nooit een podiumbeest worden, het blijft een leuke hobby. Inmiddels bespeel ik mijn 5e keyboard en die kun je gerust professioneel noemen. Vóór de inmiddels ruim 40 jaar dat ik op mijn keyboard speel, pingelde ik op mijn gitaar. Tijdens mijn studieperiode was het een leuke afleiding om, na een paar uur blokken op studieboeken, mijn gitaar te pakken voor een kwartiertje muziek. Dat gaf ontspanning en dan kon ik weer door. Er staan twee gitaren in mijn werkkamer, maar ik speel er tegenwoordig te weinig op. Mijn keyboard geeft toch wat meer muziek uit de speaker. Deze week waren mijn beide gepensioneerde lesbroeders verhinderd, dus had ik het rijk alleen met mijn leraar Richard. Dat gaf ruimte om wat dieper in de mogelijkheden van mijn keyboard te duiken. Op de leslocatie staat nl. één soortgelijk exemplaar. Ik ken nog steeds niet alle details qua instellingen, dus een mooie gelegenheid om er hier een paar te ontdekken. Samen hebben wij even gepuzzeld. Na mijn demonstratie van het ingestudeerde ‘Have you ever seen the rain’ van Creedence Clearwater Revival, een eerste inoefening van ‘A whiter shade of pale’ van Procol Harum. Die oudjes blijven leuk om te spelen.
Verzekeren: Wij hebben onze nieuwe fietsen inmiddels een week en ondanks het mindere weer zijn de eerste 100 km weggetrapt. Gewoon een beetje rondgereden in onze Haarlemmermeerpolder. Nieuwe fietsen betekende ook nieuwe verzekeringen afsluiten. En dat bleek nog niet eenvoudig. Onze fietsen overschrijden qua prijs die van de gewone verzekeringsvoorwaarden, dus hebben verzekeringsmaatschappijen wat extra voorwaarden opgesteld. Zo moet er een gps tracker opzitten. Op mijn fiets standaard voorgemonteerd, dus dan denk je dat je goed zit. Maar nee, want verzekeringsmaatschappijen hebben dan weer liefst een tracker uit hun eigen lijstje. Ik moest dus op zoek naar een verzekeringsmaatschappij die mijn Gazelle tracker accepteert. Want om nou voor een paar honderd euro een andere te laten monteren, ging mij iets te ver. En dan is er nog iets vreemds. Bij de ANWB wordt mijn tracker niet geaccepteerd, maar wanneer mijn fietsenwinkel de verzekering bij ANWB afsluit, dan kan het weer wel. Alleen rekent die fietsenwinkel een hogere premie, dus afzetterij. Bij ENRA kon ik gelukkig terecht. Joyce bleek op haar fiets toch geen gps-tracker te hebben, hoewel de brochure dat wel suggereerde. Ze bedoelden echter dat het gps-voorbereid was. Dus ook voor haar fiets werd het een lastige zoektocht. Na vele uren zoeken op internet en belletjes plegen met lange wachtrijen is het ook voor haar fiets gelukt om een verzekeringsmaatschappij te vinden. Ik had geen idee dat het zoveel gedoe zou geven. Verzekeringsmaatschappijen klagen steen en been vanwege het grote aantal diefstallen van E-bikes. Je zou dus verwachten dat ze blij zijn wanneer je al zo’n tracker op je fiets hebt zitten. Maar helaas, het staat nog zo in de kinderschoenen dat ze er totaal niet op voorbereid zijn. Het is net als in de politiek. Oplossingen die grote besparingen opleveren zijn er voldoende, maar geen ambtenaar die er werk van maakt.
Cruquius: Onze tweede catering-opdracht zit erop. Deze week werd het hoogste punt bereikt van het nieuwe paviljoen naast het Cruquius Museum waar eind dit jaar het Hstorisch Museum wordt gehuisvest. Dat betekende ‘Pannenbier’ voor alle vrijwilligers en de bouwers. Aan ons de schone taak om de glazen van de gasten te vullen. Een haringkar zorgde voor schalen met heerlijke haring en kibbeling. Na toespraken van onze directeur Elise en wethouder Marja Ruigrok werd het dak symbolisch gesloten. Ter verhoging van de feestvreugde steeg er oranje rook op. Helaas stond de wind de verkeerde kant op, waardoor de rook het Museum introk. Gevolg: afgaan van het brandalarm. En ja, wie weet op zo’n moment waar de knop zit om het alarm weer uit te zetten. Een orkestje trakteerde het gezelschap op wat mooie nummers. Al met al, vonden wij het een leuke middag. Het is toch even inkomen op zo’n nieuwe stek. Maar tot onze verrassing bleken wij best wat vrijwilligers al te kennen of zij ons. Onze namen waren ons al vooruitgesneld en er zitten wat oud-collega’s uit onderwijs en Transport Museum tussen de vrijwilligers. Dat voelt dan meteen vertrouwd en het lijkt dan toch alsof wij het in dit museum al heel lang doen. Volgende maand zijn wij gevraagd voor de catering van een groot gezelschap in het huidige Historisch Museum en een maand later wacht een receptie in het Gemaal. Ondertussen moet ik nog wat keren meelopen om mijn gidsbevoegdheid te verdienen. En.. o ja, ons werk op kasteel Duivenvoorde hebben wij opgegeven. Het was daar qua vrijwilligers allemaal een beetje te elitair naar ons zin. Wij houden toch meer van de gewone mens. De taken boden bovendien weinig uitdaging en afstand in combinatie met files woog niet op tegen de tijd dat wij onze taken uitvoerden. Dus voorlopig concentreren wij ons weer op één werkkring. Wel zo rustig.
Dansseizoen: Voor Joyce zit het dansseizoen line-dance er weer op. De groep vierde het einde van het seizoen zaterdagmiddag en avond met een heerlijke barbeque bij cursusleidsters Ria en Saskia thuis.
Kunstroute Ringdijk-Zuid: Het was een onopvallend stukje tekst in ons plaatselijke weekblad. Dit weekend kon je al fietsend de Kunstroute ‘Ringdijk-Zuid’ rijden tussen Aalsmeerderbrug en Beinsdorp. Een route die voornamelijk langs de ringvaart van onze polder loopt, met in de verschillende dorpen tal van ateliers waar kunstenaars hun werk exposeerden. Kunstroutes zijn een fenomeen van de laatste paar jaar en erg leuk. Vorig jaar deden wij een kunstroute in Zaltbommel met ateliers in oude historische panden. Dat smaakte naar meer. Hoewel niet alle kunst ons misschien aanspreekt, is het toch erg leuk om alle creatieve uitingen te bekijken en van de kunstenaars te horen waarom en hoe ze het hebben gemaakt. Je doet toch inspiratie op en krijgt wat ideetjes om je huis mee op te sieren. En…het was meteen een mooie reden om weer wat kilometers op onze fietsen te rijden. Het lukte ons om 12 van de 25 ateliers te bezoeken. Het resultaat is dat Joyce een tweetal kunstwerken wil aanschaffen en ik zeer waarschijnlijk een cursus ‘keramiek’ bij één van de kunstenaars ga volgen. Een mooi resultaat. Hieronder de werken die ons het meest aanspraken. (klik met je muis op de foto voor een groter plaatje)
Broodje paling: Op onze kunstroute liggen bij Burgerveen twee palingrokerijen van de gebroeders Eveleens pal naast elkaar. Daar moest natuurlijk even een stop worden gemaakt. Het verhaal is dat de twee broers ooit samen de rokerij begonnen, maar ruzie kregen. Eén van de twee begon daarop een eigen rokerij pal naast die van zijn broer. Maar ruzie of niet, de paling smaakt bij beiden heerlijk (volgens Joyce) en beide terrassen zitten op deze middag vol. Ik ben niet zo van de paling, dus voor mij een broodje garnalen. Ook lekker.
Dat waren de highlights van deze week. Tot volgende keer.
Joop & Fritz 
Geef een reactie op froukjefriesland Reactie annuleren