Op weg naar Vénéjan: Week twee van ons verblijf in Frankrijk is gestart en de zon schijnt er nog steeds lustig op los. Wij verlaten de Franse zuidkust en rijden vanuit Mandelieu naar ons tweede vakantieadres. Een 400 jaar oude, typisch Franse boerderij in het gehucht Luget, nabij Vénéjan. De 265 km vliegen voorbij en precies volgens planning staan wij om 13.00 uur voor het toegangshek. Günther en Marie-Lou staan al klaar om ons te verwelkomen. Grappige samenloop dat wij als Nederlanders in Frankrijk iets huren van Duitsers. Onze gastheer en gastvrouw komen uit München, al is Marie-Lou van oorsprong Parisienne. Ze wonen al twintig jaar op deze boerderij, maar ondanks dat blijft hun voertaal toch Duits. Geen probleem want wij redden ons ook prima in die taal. We krijgen een rondleiding over het terrein met zwembad, waarbij de verschillende bomen en struiken meegenomen worden in het verhaal. Rond de moestuin worden wij gewaarschuwd voor schrikdraad, want in de nachtelijke uren is er nog wel eens bezoek van wilde zwijnen. Ons onderkomen is echt authentiek met een mega slaapkamer die heerlijk koel is vanwege muren van wel 50 cm dik. Door de kleine ramen is een lampje aan wel nodig. Verder twee badkamers en een ruime glazen serre. Ondanks de ouderdom van het gebouw voelt het echt geweldig. Gauw uitpakken en een duik in het zoutwater zwembad. Ook een aparte ervaring, al zwemt het net zo. Wel je mondje dicht houden, net als in zee.

In de dagen die volgen, bezoeken wij iedere dag wel een leuk dorp of bezienswaardigheid. Op de tweede dag is dat Aiguèze, een pittoresk middeleeuws dorp of zoals de Fransen zo mooi zeggen: ‘un cité médiéval’, geklasseerd als één van de mooiste dorpen van Frankrijk. Het ligt op een rotskegel en bevat een burcht, geplaveide steegjes afgeboord met woningen, een kerk en een schaduwrijk plein met platanen. Na het nodige klim- en klauterwerk zetten wij ons neer op het terras onder de eerder genoemde platanen. Ik doe mij tegoed aan twee heerlijk verkoelende glazen diepgroene ‘syrop de menthe’, die je alleen in Frankrijk kunt bestellen.

La Roque sur Cèze: Een dorp dat vooral bekend is vanwege de watervallen, ‘les cascades du Sautadet’. Ze zijn niet hoog, maar wel krachtig en stromen door en over een rotsplateau. Zwemmen is er verboden, want sinds 1960 zijn er meer dan 60 enthousiastelingen verdronken.

Avignon: Op donderdag is het mooie weer even over. De regen daalt gestaag neer op ons verblijf. Mooie dag dus om Avignon te bezoeken en dan in het bijzonder ‘Le Palais des Papes’. Het Pausenpaleis in Avignon is het grootste gotische bouwwerk uit de middeleeuwen dat in Europa te vinden is. Het heeft een vloeroppervlak van 15.000 m² en twee binnenplaatsen. Het beschikt over twaalf torens. In de grootste toren zijn twee grote kapellen te vinden. Tussen 1309 en 1367 verruilden zeven achtereenvolgende pausen Rome voor Avignon. Een beslissing van de Engelse Paus Clemens V. Rome was te onveilig en Avignon lag gunstig tussen het Heilige Roomse Rijk en Frankrijk. Avignon lag destijds nog niet in Frankrijk. De Franse koning Filips de Schone wilde bovendien het pausschap naar zijn hand zetten, dus die kans kreeg hij op die manier. Bij twee eerdere bezoeken aan Avignon hadden wij het Paleis alleen aan de buitenkant bekeken. Nu een mooie dag om ook achter de muren te kijken. Middels een tour met een tablet kregen wij een beeld van hoe de enorme ruimtes er destijds hebben uitgezien. Voor de rest is het allemaal vrij kaal, maar als stukje geschiedenis de moeite waard. Een bezoek aan de bekende Pont d’Avignon (Sur le pont, d’Avignon, on-y-dance, on-y-dance…..) zat er qua tijd niet meer in, maar die hadden wij toch al een paar keer eerder bekeken.

Orange: Als laatste brengen wij een bezoek aan Orange. In 1544 erfde Willem van Nassau deze stad (Prinsdom) van zijn neef René van Chalon. Deze René was Prins van Orange. Willem erfde daarmee ook diens titel en ging voortaan door het leven als ‘Willem van Oranje” (Willem de Zwijger). Hij legde daarmee de basis voor ons huidige Koningshuis. In de mooie 8-delige serie ‘Het verhaal van Nederland’ (terug te kijken op NPO start) laat Daan Schuurmans de hele geschiedenis voorbij komen. In 1979 was ik voor de eerste keer in Orange. Dochter Masha was toen net één jaar. In de vele bezoeken die ik aan Frankrijk bracht, kwam ik middels de Autoroute du Soleil vaak langs Orange, maar ik bezocht het nooit meer. Ik herinnerde mij het mooie Romeinse Amphitheater en dat wilde ik, inmiddels 45 jaar later, nog weer eens bezoeken. Het was weliswaar bloedje heet, maar zeker de moeite waard. Middels de audiotour (die er destijds niet was) kwam de hele geschiedenis van het theater van nog voor Christus voorbij. Het geeft mij toch altijd een bijzonder gevoel om een plek te bezoeken waar zoveel geschiedenis aan voorbij is getrokken. Overigens nog een leuk feitje: In de Romeinse tijd werden er honderden standbeelden gemaakt van de Romeinse keizer. Die vonden hun weg in het Romeinse Rijk. Het hoofd werd altijd los mee gezonden. Dat was handig, want wanneer er een nieuwe keizer werd gekozen, dan hoefde men alleen het hoofd te vervangen. Na ons bezoek een heerlijk terrasje opgezocht en nog even een wandeling gemaakt naar de Arc de Triomphe van Orange.

Retour: Onze laatste zaterdag brengen wij door aan het zwembad. Terugkijkend was het een leuke vakantie. Mooi weer, leuke uitstapjes, eigen zwembad en prima verblijfplaatsen. De afgelopen jaren vlogen wij jaarlijks naar vele zonnige oorden, maar deze vakantie voelde toch weer een beetje nostalgisch. Gewoon met de auto naar het land waar ik vroeger zo vaak kwam. En heel basaal dagelijks naar de supermarché voor het dagelijkse maaltje, de boulanger voor een baquette en de charcutier voor een lekker stukje vlees. Voor mij helaas geen wijntjes en Franse kaasjes meer, want in combinatie met mijn medicatie geeft dat ‘grande problèmes’. Maar alles went, dus lekker aan de sapjes en natuurlijk de syrop de menthe. Die Franse supermarkten vind ik altijd wel top. De Intermarché, Leclerc of Super/Hyper-U zijn mega groot en hebben een assortiment waar Nederland niet aan kan tippen. Alleen het afrekenen blijft een ramp. Hier en daar begint de zelfscan op te komen, maar zonder handscan. Dus elk product zelf bij de kassa scannen. Tja, dat schiet niet op en zorgt voor dezelfde lange rijen als de gewone kassa. Fransen hebben ook de eigenaardige gewoonte om hun torenhoog gevulde boodschappenkarren na de tussenkomst van de cassière eerst in te pakken. Dat doen ze zeer zorgvuldig en duurt en duurt maar. Wanneer dan eindelijk ook het laatste item in de tassen zit, komen er nog allerlei coupons te voorschijn waar iets mee moet worden gedaan en worden er bonnetjes afgetekend. Vervolgens gaan ze bijzonder relaxed op zoek naar een betaalmiddel waarbij vaak meerdere pasjes worden uitgeprobeerd. Een ritueel waar geen einde aan komt en ze-doen-het-allemaal. Echt zonder uitzondering. En de rij maar wachten alsof er niets aan de hand is. Deze vakantie stond ik een keer bijna een uur in de wachtrij bij zo’n kassa terwijl er maar tien klanten voor mij waren. Ben ik qua geduld niet geschikt voor. Dat gaat bij ons toch wel een beetje anders, sneller en efficiënter. Maar voor de rest hoor je mij niet klagen hoor.

Weer thuis: Het is zondagavond en we zijn weer thuis. We waren van plan rustig in twee dagen terug te rijden, maar het was zo rustig op de weg (want zondag) dat wij de 1150 km in één keer hebben gereden. Precies 12 uur over gedaan, inclusief korte stops. Maar wel een klere-eind. Bottleneck blijft altijd weer België. Een paar honderd kilometer klapperende tanden vanwege het slechte wegdek en overal wegwerkzaamheden, afzettingen en omleidingen. Maar goed, het is volbracht en morgen weer over tot de orde van de dag. Tot volgende week.