Watskeburt
Van schilders en wespen: De afgelopen twee weken is de schilder bij ons neergestreken om de buitenkozijnen op de bovenetage te schilderen. Vroeger klom ik enthousiast negen meter omhoog op een steiger, maar als 70-plusser word je toch wat voorzichtiger. Te vaak lees je dat een enthousiaste, bejaarde doe-het-zelver van een ladder of een dakje is afgestort. Het was een hele toer om een schilder te vinden. Een half jaar lang hebben wij offertes opgevraagd, maar schrokken ons iedere keer wild van de prijzen. € 5000,- voor één kozijn voor en één kozijn achter was geen uitzondering. En als er dan al eens een wat gunstiger prijskaartje aanhing, dan had zo’n schilder pas over anderhalf jaar een gaatje in de agenda. Gelukkig vonden wij in Den Haag een schildersbedrijf dat op redelijk korte termijn nog tijd had. De klus zou drie dagen kosten. Mooi dus zou je zeggen, maar zo soepel liep het in de praktijk niet. Op maandag kwamen er twee steigerbouwers voor het voorbereidende werk. Hun baas had echter verkeerd gemeten, waardoor de verankeringsbeugels niet in de achtertuin pasten. Of er dan maar beugels in de gevel mochten worden geslagen. Oeps, liever niet natuurlijk, want dan heb je toch gaten in de muur. Het kon helaas niet anders, omdat een losse steiger te gevaarlijk was. Dan werd er niet geschilderd. Nou vooruit dan maar. Helaas stopten de bouwers halverwege de steiger, want er bleek een wespennest in onze spouwmuur te zitten. Weliswaar ver boven hun hoofd, maar ze waren bang. Gelukkig vond ik meteen een verdelgingsbedrijf dat de volgende dag al wilde langskomen. Ook hier leverde een aantal belletjes trouwens woekerprijzen op. De schilder wilde die dinsdag, ondanks de wespen, toch gewoon starten, maar stelde vast dat de steiger niet af was en er ook onvoldoende onderdelen geleverd waren om hem af te bouwen. Dat moest eerst besteld worden en hij vertrok onverrichterzake. Pas donderdag dook hij weer op met de steigerbouwers en kon de klus beginnen. Alleen had zijn baas de verf nog niet geleverd en bleek de opdracht niet te kloppen. Zucht. Wij hadden toch echt afgesproken schuren, gronden en twee keer lakken met de door mij gewenste verf. Volgens zijn baas was een beetje schuren en één laklaagje voldoende. Gelukkig was de schilder een aardig mannetje en zag hij zelf ook wel dat onze wensen klopten. Binnen drie dagen ging alleen niet lukken, want het regende vervolgens een aantal dagen. Het werden tenslotte twee weken. Ondanks alle hindernissen is het resultaat gelukkig erg goed.
Druk, druk, druk: Deze maand is het 5 jaar geleden dat Joyce en ik met pensioen gingen. Ik had de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, terwijl Joyce er 5 jaar voor tijd uitstapte. Gewoon om lekker samen van het leven te genieten. Eigenlijk had ik al in 2016, dus 8 jaar geleden, de schooldeur achter mij dicht getrokken, maar ik bleef nog drie jaar lang twee dagen werken op het bestuurskantoor. Kwestie van rustig afbouwen. In de afgelopen vijf jaar hebben wij redelijk wat reisjes gemaakt en veel leuke dingen gedaan. Daarnaast hebben wij ons op vrijwilligerswerk gestort in drie musea (Transportmuseum, Kasteel Duivenvoorde en Cruquiusmuseum) en hulp aan gehandicapten. Toch hebben wij afgelopen maand besloten ook het laatste museumwerk in Cruquius stop te zetten. Voor uitstapjes moesten wij al strak plannen tussen ziekenhuisbezoeken door en daar kwamen allerlei cateringdata, cursussen en diensten bij voor het museum. Eigenlijk was er steeds geen ruimte om eens twee weken achtereen weg te kunnen. De bezoeken en scans aan AVL en nefroloog, de bijwerkingen van de verhoogde chemomedicatie, de shuntoperatie als voorbereiding voor de dialyse en een aanstaande oogoperatie voor Joyce deden ons beseffen dat wij keuzes moesten gaan maken. Wij voelen ons altijd voor 200% verantwoordelijk en willen goed werk leveren, maar genieten van de vrijheid zolang het nog even kan, heeft voorlopig even prioriteit.
Leidstersraad: Eens in de zoveel jaar komen de oud-kleuterleidsters bij elkaar. Allemaal oud-collega’s van Joyce uit de periode dat zij nog kleuterjuf was. Uit de grijze oudheid dus. Oorspronkelijk was het een overleggroep in de Haarlemmermeer. Nadat de basisschool er kwam, werd de raad opgeheven. De leidsters kwamen nog wel af en toe bij elkaar om bij te praten onder het genot van een hapje en een drankje. Een aantal keren hielden wij de bijeenkomst op onze school Merlijn. Inmiddels is de club behoorlijk uitgedund. Deels door overlijden, maar ook door allerlei kwalen en rolstoelen etc. Van de ongeveer 35 leidsters waren er dit keer nog maar 11 krasse knarren aanwezig. Maar het werd toch weer heel gezellig.
Bomen snoeien: Op een steiger klimmen doe ik dan niet meer, maar een paar keer per jaar klim ik nog wel in onze dakplatanen. Die willen tot de hemel groeien, dus moet je ze af en toe weer even in model brengen.
Nieuwe projecten: Lego voor volwassenen is zo leuk. Het lijkt misschien kinderachtig, maar hele volksstammen zijn er inmiddels aan verslaafd. Ik krijg er in ieder geval maar geen genoeg van. Na de Formule 1 Mercedes van Lewis Hamilton, nu gestart met de Spaceshuttle Discovery en de Hubble telescoop. Mijn bouwwerken worden steeds groter en omvangrijker. Deze shuttle telt 2354 onderdelen en heeft een lengte van 54 cm. Behalve deze doos ook de Notre Dame aangeschaft. Die telt maar liefst ruim 4300 stenen. Inmiddels al zeven van dit soort grote bouwwerken in mijn werkkamer. Begin beetje ruimteprobleem te krijgen.
Van de meester en de juf: ter lering en vermaak
Balans: Ik merk de laatste tijd dat het mij meer moeite kost om een broek aan te trekken. Niet omdat ik mij schuldig wil maken aan grensoverschrijdend gedrag en ‘broekloos’ door het leven wil, maar vanwege de balans, of liever gezegd het gebrek eraan. “Je wordt oud, hoor ik je zeggen”. Dankjewel! Om een broek aan te trekken moet je even op één been staan, wanneer je het andere been in een pijp steekt. Kwestie van evenwicht dus. Dat begint een uitdaging te worden, want als het iets te lang duurt, val ik om. En dat kan vervelend uitpakken, wanneer je ene been nog halverwege de pijp is. Ik ga er tegenwoordig dus wat vaker bij zitten. Victor Mids deed in één van zijn illusionistenshows een truc met leeftijd en evenwicht. Hij liet mensen met gesloten ogen op één been staan. Aan het aantal seconden kon hij de leeftijd van mensen vrij nauwkeurig raden. Je vraagt je af: Hoe doet ie dat! Ik heb het eens uitgezocht en het is toch gemakkelijker dan je zou denken. Als je ouder wordt, neemt je vermogen om balans te houden af. Dat komt onder andere door verlies aan spierkracht en een minder werkend evenwichtsorgaan, maar er zijn nog tal van andere oorzaken. De mate waarin je balans kunt houden, zegt iets over hoe vitaal je bent. Bij elke leeftijd hoort een gemiddeld aantal seconden. Voor mij als 70 plusser is dat nog maar 4 seconden. Dat ik snel omval klopt dus. Hieronder een tabel. Probeer het eens uit en kijk of jouw leeftijd klopt met het aantal seconden. Joyce lachte mij uit met mijn 4 seconden en riep dat zij het veel langer kon volhouden. Ja hoor, ha, ha! Na twee seconden verloor ze al haar evenwicht.
Balanstest
- Vraag iemand om de tijd op te nemen met een stopwatch.
- Ga met blote voeten op een harde vloer staan en doe je ogen dicht (het is heel moeilijk om balans te houden als je niks ziet. Dat komt omdat je niet je omgeving in je op kan nemen en niet meer kunt zien waar je bent. Je ogen zenden signalen naar je hersenen die weer je gewrichten en spieren aansturen. Als je zicht wordt ontnomen, wordt dat proces verstoord).
- Til je knie op (als je linkshandig bent ga je op je linkerbeen staan als je rechtshandig bent, ga je op je rechter been staan. Je hoeft je voet maar een klein stukje van de grond te houden (kleine 20 cm).
- Zodra de voet van de vloer komt, gaat de tijd in. Zodra je begint te wiebelen, valt, of je ogen opent, stopt de tijd.
- Herhaal dit 3 keer en neem de gemiddelde tijd (dus hield je de eerste keer 4 seconden vol, de tweede keer 6 en de derde keer 5 dan heb je een gemiddelde van 5 seconden).
- Je balans kun je trainen door balansoefeningen en veel bewegen. Een goede oefening is bijvoorbeeld tandenpoetsen op 1 been.
Memory Lane – Joyce
Na het overlijden van (schoon)moeder Jopie zijn wij inmiddels een maand bezig met het uitruimen van haar woning. Marktplaats, kringloop en vuilstort helpen een handje mee. Nog één week en dan is de woning leeg. Ik had op mij genomen om twee kratten met fotoalbums door te spitten. Ruim 1600 foto’s heb ik vervolgens gedigitaliseerd en bewerkt. Het was even een klusje. Leuk is dan vooral om foto’s te zien die ik niet kende. Zo ontdekte ik een geheel nieuwe kant van mijn schoonmoeder, die o.a. dol was op toneelspelen in haar jonge jaren. In dat opzicht zie ik duidelijke parallellen met Joyce. Maar ik kwam ook jeugdfoto’s van Joyce tegen die ik nog niet kende. Hieronder een klein jeugdoverzicht.
Tip: Voor het digitale tijdperk plakten wij allemaal dikke fotoalbums vol of stopten de foto’s in een schoenendoos. Vervolgens stond alles te verstoffen. Wil jij ook al jouw oude foto’s digitaliseren, dan is dat een fluitje van een cent. Heb je de negatieven nog, maak dan gebruik van zo’n handig negatievenscannertje. Kost ongeveer € 100,- en werkt als een USB stick. Negatievenstrook erin, druk op de knop en hopla je hebt een positief. Ben je klaar, dan verkoop je het apparaatje weer net zo makkelijk en voor bijna die prijs via Marktplaats. Heb jij nou geen negatieven meer, gebruik dan de app ‘Fotoscan’ van Google. Met behulp van je telefoon kun je dan haarscherpe digitale kopietjes maken van je foto’s. Je plaatst de foto in het kader, drukt af en vervolgens beweeg je jouw telefoon naar de vier witte stippen die op de hoeken van de foto verschijnen. De app maakt nu automatisch razendsnel nog vier foto’s en combineert die tot één haarscherpe foto. Uiteraard moet de originele foto natuurlijk wel scherp zijn. Maar zelfs dan is de herinnering ook waardevol. Je scant ongeveer 5 foto’s per minuut, dus in een uurtje digitaliseer je al gauw ruim 300 foto’s. Misschien hier en daar nog wat na bewerken en ‘tada!’ al je foto’s staan op jouw computer of in de cloud. Kijkt toch een stuk gemakkelijker en je ziet ze meteen op groot formaat. Van de hoogtepunten maak je vervolgens op jouw computer zo’n fraai fotoalbum bij b.v. de Fotofabriek. Scheelt een hoop ruimte. Iedereen kan het en heb je hulp nodig: Laat maar weten.
Ger-Inneringen
Merlijn de Tovenaar: Het is Kinderboekenweek. Altijd een leuke periode op school. Op mijn school Merlijn kroop ik dan steevast in de huid van Merlijn de Tovenaar. Een ouder had voor mij in de beginjaren een tovenaarsjurk en hoed gemaakt. Ik leende de baard en pruik van Sinterklaas (wat kriebelde dat ding zeg) en hopla tovenaar Merlijn was geboren. Ik speelde die rol bij diverse evenementen, maar ook altijd tijdens de Kinderboekenweek. De bovenbouw schreef verhalen en de onderbouw maakte tekeningen. De mooiste verhalen en tekeningen werden beloond met een zilveren en gouden penseel en griffel. Net als bij Sinterklaas hadden de jonge kinderen zelden in de gaten dat ik in de vermomming zat. Ook toen ik al gestopt was op Merlijn, werd ik nog een paar jaar gevraagd om mijn rol te vervullen tijdens de Kinder-boekenweek. Zo leuk.
Puzzel
Oplossing vorige keer: tien – maten – sint
administratie
paren
stop
gezond van lijf..
twee computers
stellen
vrijen
combineren
zonder gevaar
abonnees
twee vrijgezellen
de kust is
Tot volgende keer.
Joop & Fritz 
Geef een reactie op Ger Gritter Reactie annuleren