Huizenjacht: Vorige keer vertelde ik over een aanstaande bezichtiging van een levensloop bestendige twee onder één kap woning in Zuilichem (Bommelerwaard, tussen Zaltbommel en Gorinchem). Die is inmiddels achter de rug. Geweldige woning waar wij zo in konden trekken. Helemaal naar onze smaak, paar jaar oud, gasloos, vloerverwarming, zonnepanelen, etc. Leuk dorp ook, aan de Waal. Makelaar gaf aan dat onze kansen optimaal waren. Wat wil een mens nog meer. Tja, toch een beetje leven in de brouwerij. Zoals Herman Finkers al eens aangaf: “Het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt op groen, hier is altijd wat te doen”. Nou, zelf dat stoplicht ontbrak hier. Wij fietsen er ’s zomers regelmatig en met een zonnetje dan is het leuk. In deze grauwe wintermaanden bleek het er toch wel erg doods en saai. Het dorp heeft geen enkele voorziening. Op zich geen probleem, maar zo stil. In het uur dat wij het dorp verkenden ontmoetten wij twee mensen en die keken ons al aan met een blik van: ‘Die horen hier niet, dus wat moet dat hier’. In de bewuste straat maar eens aangebeld om bewoners te bevragen naar hun ervaringen met het dorp. Resultaat, niemand die open doet. Na bij de halve straat te hebben aangebeld, gaven wij de moed maar op. Dat gaat het niet worden. Nieuwe woning zoeken blijft een proces van ontdekken, wat je niet wilt.

Rembrandts Amsterdam Experience: Om de Amsterdamse dag verder te vullen, brachten wij ook een bezoek aan Rembrandts Amsterdam Experience. Een 5D belevenis in een fraai pand vlakbij het Leidseplein. Met video, muziek en special effect’s word je meegenomen naar het Amsterdam uit de 17e eeuw, het Amsterdam van Rembrandt. In het pand is een reconstructie gemaakt van Rembrandts atelier. Gedurende een klein half uur wordt het levensverhaal van Rembrandt uitgelicht. Na afloop kun je een foto laten maken waarop jouw beeltenis met de techniek van Artificial Intelligence wordt teruggeflits naar de tijd en stijl van Rembrandt. Altijd leuk. Hoop dat je ons herkent. De normale toegangsprijs staat in geen verhouding tot de tijd die je er verblijft, maar voor een paar euro koop je op Vakantie Veilingen je kaartjes.

De Porceleyne Fles: Wij hadden de smaak te pakken en bezochten op een rustige zondag het Royal Delft Museum. Daar wordt de geschiedenis verteld van ‘de Porceleyne Fles’. Het is de laatste overgebleven fabriek waar Delfts Blauw aardewerk wordt gemaakt en tentoongesteld. Vooropgesteld moet ik zeggen dat wij niets op hadden met Delfts Blauw, maar na dit bezoek werden wij erg enthousiast. Niet zozeer om het te kopen, (al is de verleiding groot voor het moderne Delfts Blauw) maar meer vanwege het productieproces, het handwerk en de geschiedenis van deze mooie collectie. In het fabrieksdeel zie je de mallen waarmee de objecten worden gemaakt en de platelen objecten zelf. Het decoreren begint met het aanbrengen van contouren met houtskool. Vervolgens brengen de plateelschilders de details uit de vrije hand aan met speciale penselen van marter- en eekhoornhaar. De verf is op waterbasis en de kleurnuances ontstaan door de verf (met voornamelijk kobalt-oxide) minder of meer te mengen met water. Door chemische reacties tijdens het bakproces verkleurt het geschilderde patroon van zwart naar iconisch blauw. Wij zagen een schilder aan het werk die dit al 40 jaar deed. Alleen al zijn opleiding hiervoor tot meesterschilder duurde 10 jaar. Het decoreren moet in één keer goed gaan, want de verf trekt meteen in het brosse plateel en is dan niet meer te verwijderen. Echte vakmensen hier. Ook wordt er gebruik gemaakt van zeefdruktechniek. Er wordt een afbeelding op een soort folie aangebracht. Die plakt men op b.v. een bord. Daarna volgt het bakproces en is het Delfts Blauwe bord een feit.

Mauritshuis: Al heel lang stond het vernieuwde Mauritshuis op mijn lijstje. Ik had b.v. graag naar de Vermeer tentoonstelling van vorig jaar gewild. Maar steeds kwam het er niet van en dan zakt het weg. Tot ik de serie van ‘De Gezonken Meesters’ ging volgen. Deze serie is een vervolg op de serie over de onbekende schilderijen van Vermeer. In deze series maken creatievelingen en steeds twee professionele schilders een schilderij na waarvan alleen gegevens bekend zijn, maar geen afbeelding. Abbie Vandivere (één van de deskundigen in het programma en conservator van het Mauritshuis) restaureert daar op dit moment ‘De Stier’ van Paulus Potter. Ze vertelt in de eerste aflevering van genoemde serie een boeiend verhaal over het schilderij ‘de Stier’ en de stijl van Paulus Potter. Het prikkelde ons om het museum te bezoeken. Dus op zondagochtend de auto bij de P&R Uithof gezet (gratis parkeren) en met het naastliggende trammetje 4 in een klein half uur bijna voor de deur van het Mauritshuis en het naastliggende Binnenhof. Hoewel wij in musea soms wel wat ‘schilderij moe’ zijn geworden, hadden wij er hier geen last van. Kwam deels door wat er hing, maar vooral door de app die je kon downloaden. Middels die app krijg je bij elk schilderij één of meer mooie verhalen. Wij werden er enthousiast van. Hierbij een paar doeken die mij erg aanspraken en een beetje verhaal erbij. Wist je b.v dat bij ‘het meisje met de parel’ van Vermeer, de parel niet aan het oor blijkt te hangen. Er zit geen haakje aan. Wil je de mooie verhalen zelf lezen en horen, ga dan naar https://www.mauritshuis.nl/ontdek-collectie/verhalen

Decoupage – Joop’s Blauw: Sinds een tijdje is Joyce besmet met het decoupage virus. Ik schreef er vorige keer al iets over. Decoupage is het bewerken en vervolgens versieren van b.v. glaswerk met afbeeldingen van servetten. Ons bezoek aan ‘De Porcelyne Fles’ in Delft inspireerde haar tot het maken van haar eigen collectie ‘Joop’s Blauw”. Hieronder de eerste productie. Ik ben onder de indruk. O ja, het is allemaal te koop, dus bij interesse, stuur je gewoon een mailtje. Er moet mij wel iets van het hart. Ik heb in de schuur een voorraadje kluskleding. Vind ik logisch bij het klussen. Maar dan enthousiaste ‘Joop’. Die kleedt zich in haar mooiste kleding en rukt vervolgens uit om te gaan schilderen. Dat alles onder het motto: ‘Het kan allemaal in de wasmachine!’ Dus spierwitte nieuwe wollen trui aan en aan de slag met een pot zwarte decoupage verf. Snap jij dat? Ik kan haar niet ompraten. Ik houd mij aanbevolen voor een tip om haar tot inkeer te brengen?

Scan’s en meer: Een update van het gezondheidsfront. Na een paar maanden van veel ziekenhuisbezoeken met operatie, spoedopname, bezoeken aan neuroloog, cardioloog en oncoloog, onderzoeken, CT en Pet scans, komt er wat licht aan het einde van de tunnel. In het Antoni van Leeuwenhoek zien ze dat de bestralingen hebben geholpen en de losgeslagen tumor tussen longen en luchtpijp gestopt is met groeien. De overige tumoren zijn al een tijdje stabiel. De chemopillen doen hun werk nog goed. Gemiddeld werken ze twee jaar, maar bij mij inmiddels al drie jaar. Volgens mijn arts betekent dit dat ze bij mij heel lang zullen werken. Hij gaf mij er weer vijf jaar bij. Dat is ook wel eens leuk om te horen. Met mijn enige nier gaat het echter slechter en de dialyse moet helaas starten. De vervuiling van het bloed gaat over de toegelaten grens. Niks doen betekent kans op allerlei ontstekingen van b.v. hart of hersenen. Dat willen wij ook niet. Vanaf aanstaande vrijdag starten met twee keer per week twee-en-een half uur aan het dialyse apparaat. Geleidelijk uitbouwen naar vier uur per keer en tenslotte drie keer per week. Door het starten van de dialyse kan de cardioloog nu ook mijn hart verder onderzoeken middels scan’s met contrastvloeistof. Dat kon even niet, omdat het laatste beetje nierfunctie daarmee om zeep kon worden geholpen. Ja, never a dull moment.

Project Notre Dame

Mijn werkzaamheden om twee kratten fotoalbums van zowel mijn ouders als die van Joyce te digitaliseren, zorgden ervoor dat mijn twee Lego projecten (Spaceshuttle en Notre Dame) een half jaartje moesten wachten. De shuttle is inmiddels afgebouwd en de Notre Dame is halverwege. Lego voor volwassenen: Het blijft leuk!

Van de meester en de juf – ter lering en vermaak

Magere brug: Bij Art below Zero staat een ijssculptuur van de beroemde Magere Brug. Over de naamgeving bestaan mooie anekdotes. Ergens in de 17e eeuw leefden in Amsterdam twee gierige en magere zusters. Ze werden de ‘ Zusters Mager’ genoemd. Zij woonden elk aan een kant van de Amstel. De één in de Kerkstraat en de ander aan de overkant in de Nieuwe Kerkstraat. Om elkaar te bezoeken moesten ze een enorm stuk omlopen. Daarom lieten zij een brug bouwen, waardoor zij rechtstreeks de Amstel konden oversteken. Die werd naar hun bijnaam genoemd ‘de Magere Brug’. Een ander verhaal vertelt dat de oorspronkelijke brug zo smal was dat je elkaar erop niet kon passeren, tenzij je heel mager was. Het echte verhaal schijnt het volgende te zijn: Toen het Amsterdam voor de wind ging in de Gouden Eeuw werd er tijdens de vierde stadsuitbreiding van 1663 op deze plek een monumentale brede brug gepland (van steen). Deze zou de Kerkstraat (die de functie had van doorvoerstraat) verbinden met de andere oever van de Amstel. Het rampjaar 1672 gooide echter roet in het eten en veroorzaakte een grote economische terugslag. Hierdoor nam de vraag naar bouwgrond sterk af. De overkant van de Amstel (Nieuwe Herengracht, Nieuwe Keizersgracht, Nieuwe Prinsengracht) bleef lange tijd vrijwel onbebouwd. Een brug was daardoor overbodig geworden. Toen er later, eind 17e eeuw, toch enige bebouwing ontstond, werd besloten om alsnog een brug aan te leggen, maar veel goedkoper (van hout in plaats van steen) en smaller (magerder). Hieruit is de naam “Magere Brug” voortgekomen.

Memory-Lane

De groten van alle tijden: Zo rond 1970 abonneerde ik mij op de serie ‘De Groten van alle tijden’. Een prachtig geïllustreerde serie van 23 geschiedenisboeken over beroemde personen. Schilders als Goya en Rembrandt, muzikanten als Beethoven en Chopin, historisch figuren als Columbus, Napoleon en Peter de Grote kwamen daarin voorbij. Ik begon de serie, maar toen ik in 1975 de deur uitging, ging mijn broer ermee verder. Resultaat twee halve verzamelingen. Mijn exemplaren stonden vervolgens 50 jaar in mijn boekenkast. Ik heb veel van mijn boeken in de loop der tijd weggedaan, maar de delen van deze serie bleef ik bewaren. Mijn broer heeft, net als ik, een warme belangstelling voor geschiedenis en heeft ze ook altijd bewaard. Onlangs schonk ik hem enkele delen om zijn verzameling deels aan te vullen. Maar toen begon het te prikkelen om alsnog de hele serie op de kop te tikken. En wat denk je? Er bleek nog een levendige handel van deze boeken te bestaan op Marktplaats. Inmiddels de hele serie compleet kunnen maken en gaan herlezen na 50 jaar. Hoe raar kan het lopen en hoe leuk is dat. Eerste deel dat ik herlees is ‘Rembrandt’, vanwege het bezoek aan de Rembrandt Experience, de werken van Rembrandt in het Mauritshuis en de nieuwe tv-serie ‘Het verhaal van Amsterdam’ verteld door Daan Schuurmans. Soms komen dingen zo mooi samen.

Het is weer een lang blog geworden en dan is februari nog niet eens om. De puzzel en de schoolverhalen van Ger-Inneringen laat ik deze keer even weg. Tot in maart!