Watskeburt

‘April doet wat hij wil’ luidt de uitspraak en dan gaat het met name over het weer. Toch had april dit keer ook voor ons van alles in petto. Inmiddels ben ik 17 keer gedialyseerd en begint het te wennen. Helaas zijn mijn hartproblemen teruggekeerd. Mijn cardioloog had vorige maand gezegd dat ik mocht bellen wanneer de klachten zouden terugkeren. Toen ik belde werd ik echter afgepoeierd met de mededeling dat hij tot september geen tijd voor mij had. (!!!). Ook belletjes van mijn andere artsen aan de cardioloog haalden niets uit. Als mijn hart het begaf, dan moest ik maar 112 bellen. Onacceptabel. Gelukkig kon ik bij een andere cardioloog terecht. Met weer wat extra pillen moet ik het nu proberen te redden. Zo niet dan wordt het catherisatie. In mijn geval, niet geheel zonder risico. Het kan er allemaal nog wel bij. PFFF.

Joyce loopt steeds moeilijker, is noodgedwongen gestopt met haar zo geliefde linedance en heeft eindelijk haar afspraak voor een nieuwe knie kunnen maken. Begin mei weten wij meer. Dit keer zat er voor Joyce niets anders op dan een toeschouwersrol bij het Oranjebal van de Linedance club

En dan is er nog operatie ‘grijs’. Joyce heeft besloten niet langer haar haren te verven. Nou dat brengt reuring in het leven. Langzaam rukt het grijs op en dat is even wennen. Uiteraard wordt ze er door de naaste familie leden een beetje mee geplaagd. We moeten immers wel blijven lachen. Maar heel eerlijk gezegd, heeft het wel wat. Ook bij Joyce begint dat gevoel een beetje te komen. Nog een paar maanden doorzetten en dan weten wij hoe haar koppie er uit gaat zien. En bevalt het toch niet, dan is er altijd nog haarverf. Verderop op deze pagina een impressie van het grijs door ChatGPT. (geintje)

Teba: ’s Morgens lig je aan het dialyse-apparaat en 12 uur later zit je op Schiphol voor een vlucht naar Malaga. Soms gaat het snel. Afgelopen najaar ontstond het plan om samen met broer/zwager Paul en schoonzus Jannie de opening bij te wonen van de nieuwe B & B van andere broer/zwager Erik en schoonzus Natascha. Na een aantal tijdelijke B & B’s kwam voor Erik en Natas eindelijk de droom uit van een eigen en prachtige B & B in Teba, Casa la Calera. Een uurtje van Malaga en in de omgeving van b.v. Ronda, Cordoba en Sevilla. Dialyse gooide voor ons roet in het eten en wij besloten even de voortgang van de dialyse aan te kijken. Maar zaterdag 29 april kregen wij een Facetime belletje van onze lieve en gezamenlijke vriendin Paulien (die was daar ook aanwezig), waarin wij toch deelgenoot konden zijn van de opening van de nieuwe gastenbar bij de B & B. Dat prikkelde en ontroerde mij. Het trok mij over de streep. Ik besloot om mijn nefroloog de aankomende maandag te vragen of ik een dialyse mocht overslaan. Het leek mij mogelijk, omdat ik nog geen vochtbeperking heb. Een verblijf zou dan weliswaar korter zijn, maar beter iets dan niets. En inderdaad, gaf mijn nefroloog mij een dialyse vrijaf. Gauw Joyce gebeld om een vlucht te zoeken en zodra ik ’s middags weer thuis was, vlucht en auto geboekt. Alle benodigdheden bij elkaar zoeken en koffer inpakken. Ik moet zeggen, zo snel en met zo weinig voorbereiding hebben wij nog nooit een vakantiereis geregeld. Niet eens tijd om ook maar enige stress te ervaren. Wij hadden niets gezegd tegen Erik en Natas. Het moest een verrassing worden. Wel even Paul alvast ingelicht. Onze vlucht vertrok keurig op tijd om 6.45 uur. Een paar uur later stonden wij op de luchthaven van Malaga. Gauw de auto opgehaald en na een uurtje rijden, naderden wij Teba. De B & B aan de rand van het plaatsje zagen wij al vanuit de verte liggen. Prachtig op de rand van een berg met uitzicht over een dal en bergen. De vele regen in de weken ervoor had voor een prachtig groen landschap gezorgd. Het deed ons een beetje denken aan het decor van de Teletubbies. Stilletjes openden wij het toegangshek van het complex. Paul had ons al zien arriveren en hield Erik en Natas bij de deur van het woonhuis weg. Wij openden de deur en op dat moment draaide Erik zich net om. Zijn verhaal stokte van verbazing en verrassing. Een knuffel volgde. Natas liep de woonkeuken in en was echt compleet in blijde shock. Tranen van blijdschap welden bij haar op. Wat een grote verrassing. Dat wij er toch bij konden zijn. Het mooiste cadeautje van de dag. Dat herhaalde ze bijna iedere volgende dag. Zo hartverwarmend lief, die blijdschap over onze aanwezigheid. Wij maakten kennis met Jacqueline en Ron, vrienden van Erik en Natas die ook te gast waren. Ron is fotograaf en website bouwer. Hij was aanwezig om foto’s te maken voor de nieuwe website van Casa la Calera. De week die volgde was er eentje om in te lijsten. Uren en uren met elkaar lachen, praten, eten, drinken, spelletjes, omgeving verkennen, uit eten, etc. Overdag droeg iedereen zijn/haar steentje bij om wat te klussen aan de accommodatie. Joyce trok een overal aan om te schilderen; Paul en Jannie hingen lampen, wifi boosters en schilderijen op; Paulien schiep met haar creatieve talent, mooie wandschilderingen op een aantal wanden en ook ik maakte mij nuttig met boor- en ophangwerk. Wel wat minder dan de anderen, vanwege de beperkte belasting van mijn arm door de shunt. Erik was vooral verbindings/materialen man tussen alle klussen en Natas tenslotte zorgde, naast haar werkzaamheden, de hele dag voor eten, drinken, snacks en andere heerlijkheden. De foto’s vertellen het hele verhaal. Halverwege de week vertrokken Jacqueline en Ron, zaterdag was het de beurt aan Paul en Jannie om de koffers te pakken en wij reden op zondagmiddag terug naar Malaga. Bij het afscheid werden nog heel wat traantjes weggepinkt. Wil je de B&B ook ervaren en een boeking doen, ga dan voor meer info naar http://www.casalacalera.com.