Watsgeburt

Spannende tijden: De eerste week van juni was behoorlijk spannend. Op 4 en 5 juni wachtte mij uitslagen van twee scans in het Antoni van Leeuwenhoek en ook op 5 juni mocht ik voor de tweede keer verschijnen in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis voor een tweede katherisatie, dotterbehandeling en plaatsing stent. De eerste stent deed zijn werk sinds 8 mei uitstekend, dus een tweede in de nog verstopte kransslagader zou helemaal top zijn. Deze ingreep was uitgesteld omdat men twijfels had of door de verstopping heen geprikt kon worden. Als het niet zou lukken, was een open hartoperatie het alternatief. Geen fijn idee. Op die 5e juni meldde ik mij om 8.00 uur bij de hartlounge.

Klinkt ontspannend, maar die gedachte is alleen van toepassing als alles gelukt is. Na wat formaliteiten werd ik een uurtje later naar de OK gereden. Daar stonden twee cardiologen klaar, waaronder de speciaal voor mij opgeroepen cardioloog Dr. van der Schaaf. Men verwachtte een lastige klus waarvoor drie uur was uitgetrokken. Bedoeling was om de verstopping via lies en arm te benaderen, maar op de valreep besloten de heren om het eerst via de arm te proberen. Ik mocht kiezen voor een roes, maar ik voelde mij ontspannen genoeg om het hele gebeuren bij volle bewustzijn te ondergaan. Af en toe een glimp opvangen van het grote scherm en vragen kunnen stellen had mijn voorkeur. Nadat de pols verdoofd was, verdween de draad voor het katheteriseren in mijn polsslagader om amper 10 seconden later bij mijn hart aan te komen. Ik hoorde de twee cardiologen met elkaar praten en gelet op de optimistische toon en kreten als ‘prima’, ‘perfect’ en ‘toch zachter dan gedacht’ kreeg ik de indruk dat het een beetje meezat. Na een kwartiertje vroeg ik daarom hoe het er voorstond. “We zijn er voor 90% doorheen”, klinkt het antwoord. Na nog wat gewissel met katheder draden en ballonnetjes verscheen het hoofd van dr. van der Schaaf vanachter het scherm met de mededeling: “Het is gelukt, wilt u het even terugzien?” Dat wilde ik uiteraard, waarna mijn hart op het beeldscherm verscheen en ik de kransslagaderen inclusief geplaatste stents kon aanschouwen. Imposant. Ik heb de afgelopen 10 jaar heel wat operaties ondergaan, maar deze ingrepen aan het hart vond ik wel het meest bijzonder. Bij volle bewustzijn je belangrijkste orgaan repareren, waarbij je onderwijl vragen kunt stellen, is echt een wonder. Klem om de pols, waarbij dit keer gelukkig geen hematoom ontstond die mijn arm deed opzwellen, en hopla ik kon weer verder, alsof er niks gebeurd is. Applaus voor de medische wetenschap. Al met al duurde het geen drie uur, maar slechts een uurtje. En ook katheteriseren via de lies, hoefde gelukkig niet. Na de ingreep nog 6 uur ter observatie in de lounge wachten. En toen stond ik weer met mijn tasje buiten om op Joyce te wachten. O ja, de uitslagen van de twee scans waren gelukkig goed, dus ook die spanning vloeide snel weg. Twee tumoren slechts een fractie van twee millimeter gegroeid. Volgens de oncoloog was dat ook gebeurd zonder medicatie, dus geen zorgen. Ik mag zelfs een paar maanden stoppen met de medicatie. Ook de MRI van de prostaat was goed. Verdachte plek van vorig jaar was vrijwel weg. Voor mij weer even rust in de tent. Maar op 3 juli is Joyce aan de beurt voor de nieuwe knie. Overigens belandde ook Joyce nog even in het ziekenhuis. Verschijnselen die wezen op een hartinfarct leidden haar naar de huisarts die een onmiddellijke opname noodzakelijk achtte. De auto moest blijven staan en ik werd opgeroepen. Eigenlijk mocht ik vanwege mijn infarct een maand niet autorijden (verzekeringsdingetje), maar nood breekt wetten. Aangekomen in het Spaarne Gasthuis in Haarlem werd ze aan de monitor gelegd en werd er bloed afgenomen. Na vier uur onderzoek, bleek het hart gelukkig in orde. De verschijnselen werden veroorzaakt door de maag, maar komen overeen met die van een hartinfarct. Gelukkig maar. In het nagesprek met de huisarts een paar dagen later, werd e.e.a. toegeschreven aan stress. Uiteraard door alle toestanden met mij. Tja, de aandacht gaat vaak uit naar de patiënt, maar de partner lijdt net zo hard mee.

En dan kregen wij nog het bericht dat schoondochter Sylvia ongelukkig gevallen is. Gevolg 6 gebroken ribben op acht verschillende plaatsten. Met de ambulance naar het ziekenhuis. Ondraaglijke pijn resulteerde in het platspuiten met Oxycodon, een twee keer sterkere middel dan morfine. Inmiddels gaat het na twee dagen iets beter en mag ze misschien snel naar huis. Acht weken revalideren is de prognose. Het zit even niet mee.

Project Omnibus: Eerder schreef ik over de Engelse omnibus die ik in mijn jeugd in elkaar had gezet. Het was toen nog de tijd van bouwdoosjes die je met lijm en verf tegemoet trad. Mijn broer had mij in maart verrast met een nieuwe bouwdoos van de Engelse omnibus die ons 50 jaar na dato, van alle bouwpakketten, het meest was bijgebleven. Twee maanden lang plakte ik de miniatuur onderdeeltjes met pincet en lijm aan elkaar vast. Ondertussen onderdelen alvast van een kleurtje voorzien, omdat dat na het plakken niet meer kon. En daar verscheen langzaamaan de bus zoals wij ons die herinnerden uit het verre verleden. Trots op het resultaat.

Uitgevlogen: Het nest van de koolmeesjes is weer leeg. Een paar weken lang vloog vader koolmees heen en weer naar het nestkastje. Eerst met nestmateriaal en toen de eitjes gelegd en uitgebroed waren, werd voedsel aangevlogen voor moeder en kinderen. Vrolijk gepiep klonk gedurende een paar weken, wanneer een nieuw wurmpje naar binnen werd gevlogen. En dan op een ochtend zat één van de kinder-koolmeesjes ineens in de tuin. Ik zag hem net op tijd. Hij/zij mij overigens ook en dat gaf, begrijpelijk als je nog niet zo goed kan vliegen, wat angstige momenten. Maar vliegen leer je snel, dus wist de kleine weg te komen. Al zag het er nog wel een beetje onbeholpen uit. Wij waren daarna alert op het uitvliegen van de rest van het kroost. Helaas koos de koolmees familie ervoor om dat precies op een moment te doen, dat wij er een paar uur niet waren. Toen wij thuis kwamen, klonk er geen gepiep meer in het nestkastje. Een dag of wat later het klepje van het kastje opgetild en inderdaad: Leeg. Beetje onbevredigend, maar wel blij dat de gezinsuitbreiding van de koolmees familie grotendeels gelukt is in ons kleine tuintje. Ik zeg ‘grotendeels’, want van eentje vonden wij alleen wat vleugelveren terug. Die is opgesnoept door een ekster (die zijn dol op kleine koolmeesjes) of een kat. Wel volgend jaar een cameraatje plaatsen.

Op Flores vind je het rijk van de Komodovaraan, de grootste hagedis ter wereld. Alle dieren leven hier in angst voor dit prehistorisch roofdier. Door hun giftige beet, bezwijkt zelfs de grootste prooi vanwege deze kannibalen. Een varaan legt eieren, waarna moeders haar kroost verlaat. Acht maanden later klauteren de jongen uit hun ei en vluchten direct de bomen in. Hun grootste vijand is namelijk hun eigen soortgenoot, de volwassen varaan. Tussen de takken overleven ze op insecten en kleine reptielen. Pas na vier jaar, wanneer ze groot genoeg zijn (1 meter) om aan hun kannibalistische ouders te ontsnappen, wagen zij zich permanent op de grond. Uiteindelijk groeien ze uit tot de machtige, drie meter lange en zeventig kilo zware koningen van het eiland.

Chocolade: LEGO is er in alle vormen en soorten. Allerliefste Annelies (nicht van Joyce) verraste deze LEGO fan met een doos chocolade LEGO. Zo lief!

Na dit spannende begin van de maand juni, trekken wij komende week naar onze vrienden Henk en Lia op hun boerderij in Epe. De vakantieweek die door mijn infarct in het water viel, halen wij even in. Gelukkig mag ik vanaf vandaag weer alles doen, dus haal ik even de schade in. Tot volgende keer.