Watsgeburt
Scan enzo: Deze maand weer door de scan gegaan bij mijn vrienden van het Antoni van Leeuwenhoek. Zoals ik al voorvoelde, hadden mijn tumorvriendjes zich redelijk rustig gehouden. Slechts twee vertoonden een paar millimeter groei. Mijn vertrouwde oncoloog dr. Blank had in januari een aanstelling in zijn favoriete Italië aanvaard, dus mocht ik deze maand kennismaken met zijn opvolger dr. John Haanen. Een aimabele man en een vooraanstaand oncoloog, die tegen de stroom in bleef geloven in immuuntherapie. Inmiddels heeft hij twee internationale prijzen gewonnen voor zijn baanbrekende werk op het gebied van o.a. mijn kankersoort, niercelkanker. Ik verkeer dus opnieuw in goede handen. Vanwege allerlei bijwerkingen van mijn medicatie richting maag en darmen, stelde hij voor om even te stoppen met mijn huidige pillen. Gewoon om wat meer levenskwaliteit te verkrijgen. De twee groeiende tumoren worden binnenkort bestraald en als het allemaal meezit, stap ik na drie maanden over op een nieuw medicijn dat veel minder bijwerkingen schijnt te hebben. Een frisse aanpak dus.
Ik schreef vorige maand al over mijn bezigheden tijdens de dialyse. Lieke en Brit, twee alleraardigste stagiaires, verblijden mij op maandag tijdens het dialyseren met activiteiten als fietsen en sjoelen. Brit doet binnenkort examen aan de Academie voor Lichamelijk Opvoeding en heeft mij gevraagd behulpzaam te zijn bij haar examenopdracht. Naar aanleiding van de uitkomsten van vragenlijsten en een bewegingstest, heeft Brit een behandelings/bewegingsplan opgesteld. Onder haar begeleiding, voer ik dat uit na afloop van de dialyse. Zo lever ik toch weer een kleine bijdrage aan het onderwijs. Eerder dit jaar was ik uitgenodigd om actief dialyse-patiënt te worden. Middels verschillende trainingen moet ik de dialyse straks zelf kunnen verzorgen. De eerste training, het klaarmaken van het materiaalpakket (desinfecteren materialen, spuiten vullen, naalden prepareren, etc.) heb ik inmiddels afgerond. Deze maand ben ik gestart met het opstarten van het programma en het aansluiten van alle slangetjes aan de kunstnier. Veel stappen die hygiënisch en in de goede volgorde moeten gebeuren, waarbij je veel aansluitingen maakt. Moet ik nog flink op oefenen. De laatste stap is het zelf plaatsen van de naalden. Daar ben ik nog niet helemaal enthousiast over, maar wellicht is het wel handig om dit zelf te kunnen doen. Slechts vier van de ongeveer 90 dialysepatiënten in ons niercentrum doen mee aan dit trainingsprogramma. Best een unieke kans dus. Zo worden de dialyse dagen steeds leuker.
Metamorfose: De vaart zit er lekker in. De wandtegels voor de keuken waren geleverd en dus kon ik ermee aan de slag. Ik had de afgelopen 30 jaar geen tegelwand meer gezet, dus vroeg ik mij af of ik het nog kon. Gauw nog wat filmpjes bekeken over de do’s & dont’s rond tegelen en gelukkig kwam alles weer boven. Nog even naar de bouwmarkt voor lijm, voegsel, lijmkam, voegrubber, kit, tegelspons en een diamantschijf voor het slijpen. Van mijn buurman een tegelsnijder geleend en hoppa, aan de slag. Joyce trok zich terug in de bioscoop, dus ik stond er alleen voor. En zowaar, bij haar terugkomst zaten de tegels netjes op de muur. Twee dagen later gevoegd en gekit en voilà een fantastisch resultaat, al zeg ik het zelf. Ik kan het nog. Volgende klus werd het schilderen van de eetkamer in ons souterrain. We hebben de trend gevolgd om het plafond dezelfde kleur (Merinque-beetje crèmekleur) te geven als drie van de vier muren. Deze nieuwe trend maakt een ruimte extra knus. De lange wand heeft de kleur Desert Oasis (donkere zandtint) gekregen. Toegegeven, het was een gok na ruim twintig jaar grijs en wit, maar wij vinden het erg mooi. Staat goed bij de nieuwe stoelen. Jammer dat wij nog een maand op het nieuwe wit/beige vloerkleed moeten wachten. Voor onze kastenwand van vier meter heb ik een ombouw met lichtstrip gemaakt, waardoor het nu lijkt alsof ze in de muur verzonken zijn. In de keuken hebben wij de zandkleur doorgetrokken. Foto’s als het af is. Ik heb na lange tijd weer zin gekregen in het klussen.
Cultuur en meer
Ashton Brothers: Theaterbezoek leidde ons dit keer naar de gloednieuwe show van de Ashton Brothers. Wij maakten een paar jaar geleden al kennis met deze mannen in het Zaantheater in Zaandam. Het is een stel theaterrebellen dat zorgt voor acrobatiek, slapstick, mime en muziek. Vergelijkbaar met de internationaal befaamde muziektheatergroep Släpstick, die wij een paar geleden mochten bewonderen in het De La Mar theater. De Ashton Brothers brachten ons een geweldige voorstelling. Wij keken onze ogen uit en lagen steeds weer dubbel van het lachen. Wat een stel eersteklas komieken, acrobaten en muzikanten. Ze toeren nog door Nederland, dus indien bij jou in de buurt, zou ik zeker een kijkje gaan nemen.
Film: Sinds Joyce een filmabonnement heeft bij Kinepolis, is ze de bioscoop niet uit te slaan. De teller staat na enkele maanden op 26 films. Als de film ook mij aanspreekt, dan sluit ik aan. Zo keken wij samen naar de film ‘Champagne’, een nieuwe Nederlandse film. Het verhaal in het kort: Wanneer Maarten (Leo Alkemade) te horen krijgt dat zijn vader Hans (Huub Stapel) ongeneeslijk ziek is, besluit hij hem mee te nemen naar de champagnestreek. Het is een ontroerend vader/zoon verhaal dat zich afspeelt tussen ongemak, humor en champagne. Gaandeweg ontdekken vader en zoon dat juist de kleine, onverwachte momenten hen dichter bij elkaar brengen. Leo brengt met zijn film een eerbetoon aan zijn overleden vader. Hij had graag zo’n trip met hem willen maken. Bij ons waren de meningen verdeeld. Ik voelde de emotie wel, Joyce wat minder.
Weer naar school: Joyce was met haar kwartet ‘Grijs & Wijs’ uitgenodigd voor een rondleiding in de Rietveldschool in Badhoevedorp. Deze gloednieuwe school is nog niet zo lang geleden geopend en is onderdeel van de stichting waar wij ons hele leven werkten. Ter verhoging van de feestvreugde werd het kwartet aangevuld met een oud-collega en ondergetekende. De rondleiding werd gedaan door Willem Wagenaar. Willem is de inmiddels gepensioneerde voormalige directeur, ooit directeur van Joyce en tevens mijn oud directiecollega. Ik ben al bijna 10 jaar geen directeur meer en sinds 2019 niet meer in een basisschool geweest. Min of meer opzettelijk om los te komen van het onderwijs. Toch kreeg ik tijdens de rondleiding meteen weer dat ‘schoolleiders gevoel’. Het voelde alsof ik nooit weg was geweest. Er popten allerlei gedachten op over wat ik wel en niet zou overnemen wanneer het mijn school zou zijn. Maar ik zag op de prikborden ook de minder aantrekkelijke kanten als uitwerkingen van visie, protocollen en programma’s. Al met al een leuke ‘excursie’. Bijzonder ook de hernieuwde ontmoeting met Gijs, in 2005 bij ons stagiair en nu één van de twee huidige directeuren. Terug in de auto trokken Joyce en ik precies dezelfde conclusies over hetgeen wij hadden gezien. Logisch misschien wanneer je bijna 30 jaar hebt samengewerkt, maar toch wel grappig dat wij er beiden nog hetzelfde instaan.
Creatief
Wij schilderden deze maand weer vrolijk verder. Joyce heeft het Vrijheidsbeeld even laten liggen en is nu halverwege een ‘Roze boom in Chinees inktlandschap’. Mijn kleurrijke Christusfiguur is klaar. Persoonlijk vind ik hem erg geslaagd. Alleen nog een lijst.
Lego-project 13 en 14: Hoewel de focus van Lego altijd gericht was op kinderen, kwam er tijdens de Coronaperiode een nieuwe doelgroep bij, de volwassenen. Als je toch de hele tijd thuiszit, dan ook maar gelijk wat leuks doen. Door het succes wilden de ontwerpers van Lego deze lucratieve markt verder uitbreiden. Inmiddels zijn er zo’n 137 sets voor volwassenen. Elk jaar komen er weer nieuwe sets bij, want de vraag is enorm. Ik heb lang geaarzeld, want de gedachte van ‘Lego is voor kinderen’ overheerste. Jasper, al levenslang een Lego-fan, doorbrak die gedachte door mij een prachtige Porsche set cadeau te doen. Ik was verkocht. Inmiddels vult mijn werkkamer zich met steeds meer sets. Niks kinderachtigs aan, soms zelfs best ingewikkeld. Zelfs met het meegeleverd boekwerk van een paar honderd bladzijden. Ik moet mij beheersen, want de prijzen zijn best pittig. Daarom beperk ik mij tot zo’n vier sets per jaar. Lego brengt ook dit jaar weer een aantal nieuwe sets uit. Ik heb de eerste binnen. Een prachtige T-Ford. Iets minder groot dan mijn vorige sets, maar zeker niet minder leuk. Op mijn verlanglijst staan inmiddels de rode raket van Kuifje en de Dakota die in april verschijnen. Ook de Mercedes Benz G500, die op mijn verlanglijstje stond, is gisteren bezorgd. Ik kan weer een poosje vooruit.
Van de Meester en de Juf
Theaterstoelen: Waarom zijn de meeste theaterstoelen rood? Van oudsher zijn stoelen en gordijnen in theaters van rood fluweel. Dat gaf de zaal een luxueuze en dramatische uitstraling, vonden theatereigenaren. Rood fluweel werd geassocieerd met rijkdom en koningen. Denk aan de roodfluwelen mantel die koning Willem-Alexander in 2013 droeg bij zijn inhuldiging en de met rood fluweel beklede kroon. Bovendien geeft rood de zaal een warme uitstraling als de lampen branden. Een zaal met rode stoelen ziet er een stuk gezelliger uit dan een met blauwe. Een ander voordeel: als de voorstelling bezig is en de lampen uit zijn, lijken de rode stoelen zwart en vallen ze niet op in het (bijna) donker. Want als er minder licht is, is rood de eerste kleur die wegvalt.
Hoop dat je ons blog weer leuk vond. Voor nu, tot eind april.
Joop & Fritz 