Watsgeburt
Na een volle maand mei, zat de agenda ook in juni weer aardig vol. Vooral veel dagen met medische afspraken. Zo’n maand kan er af en toe tussen zitten. Maar gelukkig waren er ook nog een paar uitstapjes. Dus weer genoeg foto’s bij de verhalen. Door op de foto’s te tikken, worden ze vergroot en zie je ze helemaal.
Medisch: Na Spanje pak ik de dialyse weer op in Haarlem. Leuk dat zo ongeveer al het personeel informeert naar ons verblijf in Spanje. Dat laat zien hoe groot de betrokkenheid is bij ons als patiënten. Verder een tweede onderzoek in het AvL naar de reactie van mijn lichaam op de nieuwe kankermedicatie. Gelukkig zijn mijn bloedwaarden prima en zijn er geen complicaties. Aan de tumoren kan mijn oncoloog zien dat mijn nieuwe wonderpillen aan hun werk zijn begonnen. Het tumorweefsel kleurt donker, hetgeen wijst op afsterven. Op eentje na zijn alle tumoren stabiel. Die ene was en is ook de grootste. Toch weer twee centimeter gegroeid, maar op sommige plekken ook aan het afsterven. Mijn oncoloog is nog steeds optimistisch. Gelukkig maar, want opereren is geen optie. Wel is de medicatie verhoogd om het afsterven wat meer vaart te geven. Jammer is dat de nieuwe medicatie geen invloed meer heeft op mijn haarkleur. Mijn witte haardos neemt weer langzaam zijn oorspronkelijke kleur aan. Maar ja, je kunt niet alles hebben. De nieuwe knie van Joyce blijft pijn doen. Na een jaar verplicht wachten, mag ze volgende maand eindelijk aantreden voor nieuw onderzoek. Eigenlijk belachelijk dat je zolang moet blijven rondlopen. Met broer Marcel bezocht ik de Open Dag van mijn niercentrum. De verpleegkundigen deden hun uiterste best om er een leuke en leerzame middag van te maken voor familie en naasten van dialyse patiënten. Zeer geslaagd. Overigens zelf ook weer dingen geleerd.
Historie en Cultuur
Kaeskoppenstad: Zoals Deventer elke december het ‘Dickens festijn’ kent, verandert Alkmaar in juni in ‘Kaeskoppenstad’. Een historisch festival dat de binnenstad van Alkmaar omtovert tot d’Oude Stad van 1573, kort na het Alkmaars Ontzet. Wij maken als het ware een tijdreis naar de 16e eeuw en ervaren het dagelijks leven van toen. Overal zijn inwoners in historische kledij te zien: er wordt gewassen, bloemen worden verkocht, ambachtslieden tonen hun vak, en bijzondere figuren vullen het straatbeeld. Achter elke hoek wachten nieuwe verhalen, van het vissersdorp ‘Haeringhen ende Wallevisch’ tot scènes waarin de pest heerst en gevangenen worden bewaakt. Vanwege de verwachte drukte zetten wij de auto bij station Heiloo en reizen de laatste kilometers per trein naar Alkmaar Centrum. Toch ook wel weer lekker zo’n treinreisje. Al is het wel een korte. Dan nog een klein kwartier lopen naar de Oude Stad van Alkmaar. Precies op tijd om de intocht van alle figuranten mee te maken. Een bonte stoet van personages trekt aan ons oog voorbij. We sluiten aan in de rij voor de tickets, want de Oude Stad is alleen betaald te betreden. Daarna zien wij alle personages uit de intocht terug in de straatjes. Wij sluiten af met een terrasje op het Waagplein, waar wekelijks de kaasmarkt plaatsvindt. Echt een leuke dag.
Kunstroute Zijdeveld: Fotografe Martine Goulmy, ouder uit onze Merlijn-periode, attendeerde ons op ‘Kunstroute Zijdeveld’ in Uithoorn op 6 & 7 juni. In 48 tuinen in één straat exposeerden 95 kunstenaars, waaronder Martine. Haar eerste expositie was ooit bij ons op Merlijn tijdens een kunstproject. Sindsdien is ze een veel gevraagd fotografe en staat ze met haar werk op de meeste regionale kunstmarkten. Daags na Alkmaar rijden wij daarom naar Uithoorn. Zijdeveld is een weg met veel groen van ongeveer 1 km. Aan één kant staan vrijstaande huizen die via een bruggetje bereikbaar zijn, met in bijna elke tuin een tweetal stands met kunstwerken. Het blijkt een hele wandeling om alle stands te bezoeken. Halverwege een gezellig dixieland orkest. Ook al lijkt het op de foto’s rustig, het is gezellig druk. Je kunt alle werkjes goed kijken. Joyce was onder de indruk van een kunstenares die uit (leren) jassen van een overleden dierbare, gedenktassen maakte. Uiteraard ook even bijgepraat met Martine. Wat een prachtige kunstfoto’s maakt zij toch. Zij vertelde ons over haar nieuwe werken.
Verjaardag: Deze maand twee keer de rit naar Voorthuizen voor de verjaardagen van achtereenvolgens zoon Jeroen (45) en de twee kleinkinderen Zoë (10 jaar) en Tim (19 jaar). Tim had ook het mooie nieuws dat hij is geslaagd voor zijn MBO opleiding. Als opa mocht ik nog even de Space scooter monteren.
Evoluon: Ik was een jaar of 14 en mijn kleine broertje Marcel 7 jaar. Onze ouders gingen eigenlijk nooit op vakantie. Ze vonden het wèl goed dat ik mijn broertje meenam op Tienertoer. Dat was een soort vakantie-treinabonnement voor de jeugd. Je kon er een week lang met de trein door Nederland mee reizen. Wij waren dus ook elke dag in de trein te vinden, op weg naar allerlei steden en bekende plekken in Nederland. Mijn broertje vond het geweldig en ik natuurlijk ook. Ik vraag mij af of de huidige generatie ouders hun kinderen al zo jong zo vrij zou laten. Maar in mijn jeugd kon dat gewoon. Één van die treinreizen ging naar het Evoluon in Eindhoven. Het is een gebouw dat lijkt op een vliegende schotel en het herbergde in die tijd (1968) een educatief wetenschapsmuseum van Philips. Tienertoer en het bezoek aan het Evoluon resulteerde in een mooie herinnering die door de jaren heen terugkeerde in onze gesprekken. Het Evoluon sloot in 1989, maar heropende in 2022 haar deuren. Naast evenementencentrum herbergt het opnieuw een museum, namelijk het Next Nature Museum. Een plek waar natuur, mens en techniek samenkomen. Onlangs werd mijn broertje 65 jaar. Behalve een paar cadeaus, gaf ik hem ook een voucher voor een bezoek aan het nieuwe Evoluon. Deze maand maakten wij samen deze ‘trip down memory lane’. Samen beleefden wij onze herinnering van 58 jaar geleden opnieuw. Erg leuk met als hoogtepunten een tocht naar het middelpunt van de aarde en een virtuele ruimtereis naar andere planeten middels een VR bril. Het smaakte naar meer, dus zijn wij voornemens vaker samen op pad te gaan. Tijdens ons verblijf in Eindhoven stapten onze echtgenoten in de bloedhitte op de fiets voor een ritje naar het strand van Noordwijk aan Zee. Samen sloten wij af in de tuin van mijn broer. En als je goed kijkt zie je dat zoonlief Jasper ook weer even kort in Nederland is.
Creatief
Deze maand zijn er weer enkele ‘kunstwerkjes’ van onze hand verschenen. De productiviteit van Joyce kan ik niet evenaren. Elke dag buigt zij zich over haar schilderdoek. Ik verdeel mijn aandacht wat meer tussen o.a. schilderen, LEGO-projecten en keyboard spelen. Joyce voltooide haar ‘modieuze kat’ en ‘stad onder een paraplu’ en ik legde de laatste hand aan mijn ‘Engelse boekwinkel’. Nog even gauw een paar lijsten opgehaald bij IKEA en ‘tadaa!’ de collectie van ons huiselijke museumpje is weer een paar schilderijen rijker. Zelf het Lego bouwwerkje ‘T-Ford’ afgerond en de Mercedes terreinwagen nadert zijn voltooiing.
Van alles wat
Jeroen: Oudste zoon Jeroen is al een flink aantal jaren beheerder van camping/bungalowpark ‘Het beloofde land’ in Voorthuizen. Hij heeft het daar uitstekend naar zijn zin en wordt zeer gewaardeerd door zijn aanpak van alles wat met beheer te maken heeft. Het park laat zich regelmatig zien op social media. Deze maand verschenen een paar leuke filmpjes over zijn werkzaamheden als beheerder.
Filmpje 1: https://www.instagram.com/reel/DZcxfsWEbnE/
Filmpje 2: https://www.instagram.com/reel/DZxT4MKCnxf/
DHL – Wij hebben een flinke allergie voor pakketbezorger DHL. Wij benoemen ze steevast als Doe Het Langzaam. Ze komen met regelmaat niet op het moment dat is gecommuniceerd en er raakt wel eens een pakket zoek. Maar, onze laatste ervaring lijkt wel een soap. Wij ontvingen een pakket dat niet voor ons bestemd was. Adres klopte, maar naam niet. Wij zijn eerlijk, dus natuurlijk retour sturen. Enige contactmogelijkheid is de digitale hulp Tracy in de app. Helaas snapt Tracy niet veel. Mijn verhaal ingetypt en dan krijg je antwoorden als: Verwacht je een pakket? (Nee!) Is je pakket te laat?(Nee..!).Je hebt geen pakket ontvangen? (Nee…..!!!) Dan kan ik je niet helpen. (???). Ik vraag wel even een medewerker… Weer mijn verhaal via chat verteld aan medewerker. Na heel veel vragen die er totaal niet toe doen, mag ik het pakket terugsturen. Het pakket staat nu geregistreerd als ‘verkeerd bezorgd’. Een week later ligt het pakket weer in onze tuin. Geen bericht dat er een pakket aankwam, want het is immers niet voor ons. Ik herhaal de langdurige vraagprocedure met Tracy en medewerker. Waarom ik het pakket niet heb geweigerd? (Grrr..) Omdat ik niet thuis was en het pakket ongevraagd in onze tuin is gedropped. Er wordt mij beloofd dat het nu goed komt. Of ik het wel weer even wil afleveren bij pakketdienst. Enfin, je raadt het misschien: week later ligt het pakket andermaal in onze tuin. Weer naar Tracy en medewerker. Na een lange sessie is het advies om contact op te nemen met de verzender. Ik zeg dat er geen afzender op of in het pakket staat. De medewerker kent de verzender wel, maar mag dat niet zeggen. (privacy😖). Tot slot zegt de medewerker dat ze verder niets voor mij kan doen, zolang ik de afzender niet benader. (IK WEET NIET WIE DE AFZENDER IS….GRRRR!!). Tja, eindigt de medewerker, dan blijft u het pakket steeds weer opnieuw ontvangen. Nou, dat zullen we nog wel eens zien!! Ik krijg een retour-qr-code. Vervolgens haal ik elk kenmerk van de doos, zodat niemand weet voor of van wie het pakket is. Ik zal Tracy en consorten eens even leren!! Inmiddels twee weken verder en pakket niet meer ontvangen. Missie geslaagd.
Teba: Tijdens ons recente verblijf op Casa la Calera in Teba, de B&B van Erik en Natascha, kwam er een filmploeg langs. Voor een Spaanse tv-zender maakt deze ploeg tv-reportages van de ‘Witte Dorpen’ in Andalusië. Teba is zo’n dorp. Onlangs kwam deze reportage op tv. Een erg leuke film over Teba, waarin ook de Casa in beeld komt. Erik en Natascha figureren als gasten in hun eigen B&B. Als je goed kijkt zie je Joyce en mij ook in de reportage even voorbijkomen. Joyce kijk je op haar rug op een ligbed en ik zit links onder het afdak op een bank. Alles is weliswaar in het Spaans, maar de beelden spreken voor zich. Via onderstaande link kom je op de pagina van Canalsur.es. Na klikken op ‘acceptar’ voor de cookies, is het eerste wat je tegenkomt de tv-reportage. Even op het pijltje klikken en voilà. Casa la Calera verschijnt na ongeveer 3 minuten en 50 seconden.
Hortensia’s: Ze staan weer volop in bloei in voor- en achtertuin. Elk jaar weer groter, voller en bloemrijker.
Van de meester en de juf
Altijd al eens willen weten hoe lang een lichaam, dat wordt begraven, erover doet om te ontbinden. Ik kwam onderstaand overzicht tegen.
Alles Kwijt: Herken je dit: Je staat voor een geopende koelkast en roept: ‘We hebben geen ….(boter/kaas/o.i.d.) meer! Jouw partner komt naar je toe, kijkt over je schouder mee en pakt, zonder ook maar een seconde te hoeven zoeken, het ‘vermiste object’ dat eigenlijk toch wel vrij pontificaal in het zicht lag. Hoe kan het dat de één een feilloos beeld in zijn hoofd heeft van waar alles ligt, terwijl de ander ‘kijkt met zijn neus’? Is het een gebrek aan motivatie, een biologische beperking, of simpelweg een kwestie van verkeerd ingestelde filters in ons brein? Wetenschappers noemen het fenomeen waarbij je over een object heen kijkt dat recht voor je neus staat ‘inattentional blindness’, oftewel ‘onaandachtigheidsblindheid’. Andere termen zijn: ‘man eyes’ (omdat mannen nooit wat kunnen vinden – ja,ja!!) of ‘refrigerator blindness’. Hierbij ‘zie’ je iets fysiek wel, maar registreert je brein het niet omdat je aandacht simpelweg ergens anders op staat afgesteld. We kunnen niet alles wat onze ogen zien ook daadwerkelijk waarnemen. Aandacht is in feite onze filter voor welke visuele prikkel ons brein registreert. Alle signalen komen in een soort map in onze hersens en aandacht bepaalt de rangorde van wat wij wel en niet meteen zien. In bovenstaand koelkast voorbeeld zien wij ‘in ons hoofd’ de plek waar de kaas of boter normaal ligt. Als het daar dan niet ligt, dan zien wij het ook niet of niet meteen. Er is echter ook zoiets als ‘weaponized incompetence: het onbewust (of bewust) slecht zoeken, omdat je weet dat je partner het uiteindelijk toch wel pakt. Het brein kiest de weg van de minste weerstand. Waarom zou je cognitieve arbeid verrichten als een simpele noodkreet richting de woonkamer meteen resultaat oplevert?
Hoop dat je ons blog weer leuk vond. Voor nu, tot eind juli.
Joop & Fritz 