Watsgeburt

Op de fiets: Het leek Joyce een uitdaging om vanuit Nieuw Vennep naar onze vrienden Lia en Henk in Epe te fietsen. Ik zou haar daar dan weer ophalen. Voor de tocht werd er, na een paar jaar aandringen van mijn kant, zowaar een fietshelm en een goede ‘trunkbag’ gekocht. Een trunkbag is een sportieve fietstas. Strak en compact, maar met uitklapbare zijtassen wanneer meer ruimte nodig is. Een fietstas dus waarbij het niet lijkt of je een krantenwijk moet lopen. Doordat Jasper weer even in het land is, deed zich de mogelijkheid voor dat hij het ophalen voor zijn rekening kon nemen en ik kon meefietsen. Wel twijfelde ik aan mijn conditie. Vorig jaar was mijn uithoudingsvermogen door mijn hartproblemen niet om over naar huis te schrijven en was ik na 25 km meestal bekaf. Stel dat ik tijdens de tocht zou moeten afhaken? Maar na een flinke fietstocht van zo’n 45 km met Jasper, merkte ik dat de twee stents in mijn hart mijn motortje weer aardig aan de praat hebben gekregen. Dus besloot ik met Joyce mee te fietsen. De fiets-app ‘Komoot’, berekende een mooie route, die de ‘Fietsknooppunten’ routes tussen Vennep en Epe aan elkaar reeg. Met 140 km wel iets verder dan rechtstreeks van A naar B, maar je fietst dan wel door mooie bossen, langs uitgestrekte waterplassen en over prachtige binnenweggetjes. Op 14 juli stapten wij om 9.00 uur op onze fietsen voor de eerste etappe. We hadden niet gerekend op de krachtige wind. Dat werd gelukkig beter toen wij de de open polders achter ons lieten en in meer bebost terrein kwamen. Inmiddels was de temperatuur opgelopen richting 30 graden. Dus ijsje in Breukelen om even af te koelen en terrasje bij de Lage Vuursche. Onze zitbotjes gaven aan dat het bereiken van dit dorp, zo halverwege onze tocht, een mooi moment was om de eerste etappe af te sluiten. Wij vonden vlakbij een leuk hotel met zwembad, luisterend naar de naam ‘Ernst Sillem Hoeve’. Een prachtig en statig landhuis dat omgetoverd was tot een prachtig hotel. Gauw onze flink gevulde trunkbags naar de kamer gebracht om meteen een koele duik in het zwembad te nemen. We hadden het bad voor onszelf. Tegen de avond weer even terug gefietst naar de Lage Vuursche voor een heerlijke pannenkoek. Beetje bijtijds naar bed, want op dag twee zou het nog warmer worden en hadden wij nog zo’n 70 km voor de boeg. Die tweede etappe ging sneller dan verwacht. Doordat wij vooral door bossen reden, was de temperatuur aangenaam. Rond 14.00 uur reden wij het erf op bij Henk en Lia in Epe. De rest van de dag even bijkletsen en ter afsluiting verzorgde Lia een Griekse schotel. Daarna een nachtje bijkomen op de boerderij. Op dag drie met z’n viertjes naar Heerde voor een gezellige lunch. Rond een uur of vier kwam Jasper ons ophalen met auto en fietsdrager. Bij elkaar drie heerlijke dagen die voelden als een minivakantie. (ten overvloede misschien, maar klik op de foto’s om ze te vergroten en daarna naar links swipen).

Naar de races: Een week eerder nodigde Jasper mij uit voor een bezoek aan het circuit van Zandvoort. Daar werd vier dagen geracet in o.a. Porsches. Ik ben in mijn hele leven één keer eerder op het circuit geweest, dus ik had er best zin in. Omdat Jasper een doorgewinterde fietser is, werd dat het vervoermiddel voor de rit naar Zandvoort. Het was even doortrappen, want we hadden precies drie kwartier voor de eerste race van start zou gaan. Maar, we waren nog net op tijd. De hele verdere dag genoten van de races, het mooie weer en elkaar. Na drie jaar reizen van Jasper was er uiteraard genoeg gespreksstof. Het was best warm, maar met een windje van zee goed vol te houden. Daarna weer op de fiets gesprongen voor een tochtje door de duinen, via Langevelderslag en een ijsje in de Zilk weer terug naar huis.

Medisch: Een jaar na het plaatsen van twee stents in mijn kransslagaderen moest ik voor controle naar mijn cardioloog. Die vond dat alles weer naar behoren werkte en mijn bezoeken aan haar afgesloten konden worden. Best wel eens fijn dat er ook af en toe iets afgestreept kan worden. Ook Joyce mocht na een jaar pijn eindelijk terugkomen voor verder onderzoek aan haar knie. Wel weer eerst weer rekken met een ontstekingsremmer en bloedonderzoek, maar gelukkig staat er nu een botscan gepland.

Verjaardag: Nicht Denise werd deze maand 35 jaar. Dat vierden wij bij mijn broer en schoonzus met een heerlijk barbecue.

Mijn broer kreeg onlangs zijn eerste motorrijles. Het verleidde ons met hulp van AI tot onderstaande foto.

Cultuur, Film en Historie

LAM: In 2020 bezochten wij dit museum voor het eerst. Deze maand brachten wij samen met Jasper een tweede bezoek. Het LAM is een museum op het landgoed van de Keukenhof in Lisse. Het heeft de grootste foodartcollectie ter wereld. Alle kunstwerken hebben één ding gemeen: ze gaan over alledaagse onderwerpen zoals eten, drinken en winkelen. De collectie wisselt elk jaar, zodat er steeds weer wat nieuws te zien is. Het LAM is een initiatief van Dirk van der Broek. Meest opvallend is het kunstwerk van Itamar Gilboa. Deze kunstenaar hield een jaar lang bij wat hij at en dronk. Van elk voedingsmiddel maakte hij een kleimodel. Al die modellen staan opgesteld op schappen langs de wanden. Een indrukwekkende hoeveelheid voedingsmiddelen, die je versteld doen staan van wat een mens in een jaar eet en drinkt. Op dit moment toont het LAM ook werken van kunstenares Bianca van der Hulst – Sijsenaar. Bianca maakt van alles na in miniatuur. Voor het LAM heeft zij een collectie van 10 miniaturen gemaakt rond voedsel. Op de foto’s enkele voorbeelden. Het ziet er levensecht uit. Eén van de miniaturen bevat echte snacks waarvan je mag proeven. In plaats van kaartjes met beschrijvingen, staan in elke zaal kijkcoaches die enthousiast de verhalen vertellen die bij de kunstwerken horen.

Miniaturen van Bianca van der Hulst – Sijsenaar

Film en historie: Heb je nog wat tijd over, ga dan zeker naar deze twee films. Met Joyce bezocht ik ‘Disclosure day’, een geweldige film van regisseur Steven Spielberg. Wat levert die man altijd weer prachtige films af. Via ET en Close encounters of the third kind, liet Spielberg ons ooit met buitenaards leven kennismaken. Dit nieuwe verhaal gaat over een grootschalige samenzwering van de overheid rond buitenaardse wezens. In een race tegen de klok, willen twee klokkenluiders deze samenzwering aan het licht brengen. De menselijke geschiedenis zal er voorgoed door veranderen.

Houd je van geschiedenis, legenden, mythen en sagen, dan moet je absoluut naar ‘The Odyssey’. Samen met Jasper betekende het bijna drie uur genieten. De film is gebaseerd op het oude Griekse epos de Odyssee uit circa 800 v. Chr. van dichter Homerus. Een film van alweer een geweldige regisseur, namelijk Christopher Nolan. Die ken je wellicht van films als Interstellar, Tenet, Batman, Dunkerk en Oppenheimer. De film volgt Odysseus, de koning van het eiland Ithaka, die na de Trojaanse oorlog besluit huiswaarts te keren. Hiervoor moet hij een gevaarlijke en jarenlange reis maken, waarbij hij met zijn bemanning oog in oog komt te staan met allerlei gevaarlijke wezens, waaronder cycloop Polyphemos, sirenen en heks Circe, de dochter van de zonnegod. In de tussentijd wacht Odysseus’ vrouw Penelope thuis op hem, terwijl zijn zoon Telemachus besluit een zoektocht naar zijn vader op te zetten.

Creatief

Joyce is nauwelijks bij te houden als het gaat om nieuw schilderwerk. Grappig om te zien hoe onze stijlen verschillen. Joyce schildert vooral vrolijke taferelen in felle kleuren, terwijl ik het meer zoek in nostalgische schilderingen met wat meer ingetogen tinten. Het klopt wel met onze karakters. Deze maand zag ‘Mediterrane entree’, het daglicht. Een sfeervol Italiaans tafereel met de iconische Fiat 500. In haar eigen kamertje verzamelt Joyce sinds drie jaar bijzondere dieren van allerlei materialen. Aan de wand groeit het aantal komische en kleurrijke beesten. Grappig detail is dat ze allemaal een bril dragen. Onlangs schilderde zij de ‘Stijlvolle oranje kat’ (zie eerder blog) en deze maand voltooide zij de ‘Elegante windhond’.

Zelf voltooide ik ‘De bedreigde zwaan’, een schilderij van schilder Jan Asselijn van rond 1650. Het behoort tot de collectie van het Rijksmuseum in Amsterdam. De zwaan verdedigt haar nest tegen een hond. Het gevecht werd in latere eeuwen politiek geduid: de witte zwaan werd opgevat als de in 1672 vermoorde staatsman Johan de Witt, die het land verdedigt tegen zijn vijanden.

Van de meester en de juf

Het is zomervakantie, dus even geen leerzaam stukje van de meester en de juf. De zomervakantie is bedoeld om nieuwe energie op te doen en dat lukte bij mij even niet. Ons blog met doorgaans leuke activiteiten, vrolijkheid en wat humor wekt misschien de illusie dat ons leven een doorlopend feestje is. Maar er zijn natuurlijk ook momenten waarin het even tegenzit. Zeker qua gezondheid kregen wij de afgelopen 12 jaar onze portie wel. De recente uitslagen van mijn scan en het bevolkingsonderzoek darmkanker sloegen voor het eerst in al die jaren een flinke deuk in mijn doorgaans optimistische manier van omgaan met mijn ziektes. Ineens was mijn energie op, voelde ik mij doodmoe en had ik nergens meer zin in. De realiteit dat pillen en dialyse mijn levensader zijn, benauwde mij. Zonder die twee is het over en sluiten. Het voelt alsof ik ‘levenslang’ heb gekregen. Wat natuurlijk in feite ook zo is. Er is geen weg terug. Genezen is uitgesloten. Ik mag alleen hopen dat ik het woord ‘levenslang’ mag omdraaien naar nog een ‘lang-leven’. Ook de constatering dat sommige fysieke dingen (b.v. wat langer lopen) mij niet meer lukken, zijn niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Verlies van vertrouwen in mijn lichaam had kennelijk toch sluimerend aan mij gevreten. Het is een confrontatie met mijn sterfelijkheid en daar werd ik even niet vrolijk van. Als ik het diepste punt heb bereikt, vind ik gelukkig altijd wel weer ergens houvast om mij aan op te trekken. Ik besprak mijn donkere gevoelens met mijn dialysecoach Lies en zo ging het balletje rollen. Het heeft inmiddels de aandacht van één mijn artsen. Op de laatste dag van deze maand voerden Joyce en ik bij ons thuis een lang en goed gesprek met Marloes, mijn geestelijk begeleidster in het dialysecentrum. Ook dat bracht weer nieuwe inzichten. Praten helpt mij, omdat ik dan onder woorden breng waar ik nou eigenlijk mee zit. Dat maakt het dan weer minder groot en overzichtelijk. Verder zelf op internet wat onderzoek gedaan naar bepaalde fysieke klachten en een renovatieklus in de tuin gestart. Ik moet mijzelf toch af en toe even beetpakken en flink opschudden om weer verder te kunnen. Ik heb het idee dat het weer wat beter gaat. Eigenlijk zou ik in deze sombere periode niet het onderstaande boekje moeten lezen. Maar misschien ook wel weer logisch gelet op het bovenstaande. Iets in mij trok mij er in ieder geval als een magneet naartoe. Bijzonder hoe mensen met hun sterven omgaan. Een boekje waar je overigens helemaal niet somber van wordt.

Hoop dat je ons blog weer leuk vond. Voor nu, tot eind augustus.