Watsgeburt

Foutje: Je hebt ongetwijfeld een mail gekregen met de aankondiging van een nieuw blog 1-4. Openen lukte niet. Blog 1-4 is een samenvatting van de eerste vier blogs ooit. Ik had daar een aanvulling in gedaan en vervolgens drukte ik op publiceren in plaats van bijwerken. Met alle gevolgen van dien, want alle abonnees kregen een mail met de melding van een nieuw blog. Storend. Gelukkig kon ik hem weghalen en is alles, op wat verwarring na, weer hersteld.

Teba: De laatste dagen van september en de eerste 8 van oktober beleefden wij een heerlijke vakantie in Spanje. Samen met Jasper en Claudia bezochten wij Erik en Natascha in hun B&B Casa la Calera in Teba. Voortreffelijk weer met veel zon en een graadje of 28. Net lekker voor pensionado’s. De eerste foto’s stonden al op ons vorige blog. Jasper en Claudia verbleven in één van de appartementen en wij hielden Erik en Natascha gezelschap in het hoofdverblijf. Goede gesprekken, samen eten en lekker onze rust pakken.

Feria del queso artesano: Tijdens het eerste weekend van oktober viert Teba het Feria del Queso Artesano, kort gezegd het kaasfeest. Het normaal zo rustige dorp transformeert dan in feestelijke plek met overal terrassen en bezoekers uit de wijde omgeving. In de Markthal bieden de kaasboertjes hun heerlijke kazen aan. Eén grote proeverij. Uiteraard namen wij wat mee naar huis.

Fuengirola: hier genoten wij op 7 oktober van het Feria del Rosario. Het grootste jaarlijkse stadsfeest ter ere van de beschermheilige Virgen del Rosario, dat elk jaar plaatsvindt van 6 tot 12 oktober (met 7 oktober als feestdag en hoogtepunt met de processie). Koetsen met paarden, processies, een mega kermis, live muziek, flamenco en prachtig uitgedoste dames en (ook) heren. Ter afsluiting nog even skinny dippen in de zee.

Ziplinen; Joyce, Jasper en Claudia waagden zich aan Ziplinen in het Sunview park in Alhaurin de la Torra. Een zweeftocht van 1350 meter zo’n 200 meter hoog met snelheden van 100 km per uur. Jasper had de camera op de helm. Hij startte gelijk met Joyce. Jasper had echter extra loodverzwaring gekregen in zijn harnas. Zijn snelheid nam daardoor toe, waardoor hij Joyce achter zich liet. Met de Landrover weer terug naar boven.

Caminito del Rey: ben je in de buurt, dan loop je deze prachtige tocht over hangende houten paden aan de rotsen. Wij liepen hem een paar jaar geleden al eens. Een geweldig avontuur en ongelooflijk mooi. Dit keer lieten wij de beurt aan Jasper en Claudia.

El Torcal: nadat ik was afgezet voor dialyse in het niercentrum van Antequera, maakten Jasper en Claudia daar een hike in het prachtige natuurgebied El Torcal. Schitterende rotsformaties die wij vorige keer bezochten.

Meren en stuwdammen: Iedere keer ontdekken we weer een nieuw, mooi natuurgebied. Dit keer het merengebied dat water levert aan de Gualdalhorce vallei en de stad Malaga. Je kunt er natuurlijk ook zwemmen, kanoën, vissen en wandelen. Klimmen en klauteren begint voor mij een opgave te worden. Gelukkig klonk applaus toen ook ik, met enige ondersteuning, eindelijk boven aankwam.

Don Diego: Ter afsluiting van onze vakantie heerlijk eten bij Don Diego met de altijd grappige Daniël die de bediening verzorgt.

Terug naar Teba: De koffers zijn nog maar nauwelijks uitgepakt of er liggen alweer nieuwe tickets klaar voor een bezoek aan Teba. Erik en Natascha gaan vanaf half december een aantal weken naar Nederland en wij passen in die periode op de B&B. Kerst in Malaga schijnt bijzonder mooi te zijn. Een klein maandje ervaring opdoen met overwinteren dus. Temperatuur is daar dan met een zonnetje net lekker. Wij kijken erg uit naar deze nieuwe belevenis.

Vliegen

Vliegen: Toegegeven, het is een snelle manier om van A naar B te komen. Tenminste, als je de tijd, controles en luchthaven folklore niet meetelt. Wij nemen meestal een vroege vlucht, zodat er na aankomst nog iets van de dag overblijft. Hoewel Joyce het onzin vindt, houd ik mij toch aan de twee uur vooraf aanwezig zijn. Dat betekent de bus van vier uur. De avond ervoor dus vroeg naar bed om nog wat slaap te sprokkelen. Allemaal te doen. Tot het boarden begint.

Boarden: Afhankelijk van priority mag je dan eindelijk het toestel in. In het gangpad installeren sommige passagiers zich alsof ze een week op expeditie gaan. Voordat alle spullen in het de bagagebakken zijn verdwenen, worden in alle rust jasjes opgevouwen, tasjes geopend en spullen opgediept waarvan niemand wist dat ze mee waren. Achter deze uitpakkers groeit de rij. Moeders instrueren vanuit hun zetel, vaders voeren uit vanaf hun staplaats. Zodra het lampje ‘stoelriem vast’ dooft, springen dezelfde mensen vaak opnieuw op. Koffertje open, spullen eruit. Wel of niet die trui? Toch maar een andere. iPad, e-reader of allebei? Broodje uit de tas, broodje weer terug. Ik denk dan: Ga nou toch eens zitten, gast!

Gratis virus: Je doet je best om virussen te vermijden, maar er zit altijd wel iemand in de buurt die zijn ziektekiemen verspreidt alsof het een gratis proeverij is. Een blaffer of een nieser. Zo heb ik minstens twee keer corona opgelopen in het vliegtuig. Een ongevraagd souvenir, keurig thuisbezorgd.

De kleine sirenes: Een baby met last van luchtdrukverschillen begrijp ik. Maar sommige prinsjes en prinsesjes zetten hun strotje open tot sireneniveau zodra het leven niet meteen meewerkt. Ik heb mijn hele leven met jonge kinderen gewerkt en kon hun geluiden vroeger in mijn hoofd uitzetten. Tegenwoordig hapert die knop. Ook geduld blijkt niet onbeperkt.

Gebakken lucht: Sommige passagiers praten de hele vlucht vol, luidkeels en vaak zonder inhoud. Joyce en ik zitten meestal aan weerszijden van het gangpad. De liefde voor een raamplaats zijn we kwijt; er valt weinig te zien behalve wolken en een vleugel. Bovendien hoef je over niemand heen te klimmen bij toiletbezoek. Verder geluk hangt af van wie je aantreft in het tweetal stoelen naast jou. Joyce trof al eens een prater die haar drie uur ‘vermaakte’ met geleuter. Naast mij zitten dit keer twee vriendinnen van in de vijftig die het verschijnsel man allang hebben afgezworen. Vrijwel alle relaties die ze kennen, komen voorbij. Wie het met wie doet en of dat wel verantwoord is, inclusief intieme details en lachsalvo’s. Ik krijg plaatsvervangende schaamte en zou het liefst een bordje om mijn nek hangen: IK HOOR ER NIET BIJ, HOOR!

De menselijke schokdemper: Tot slot de passagier die niet stil kan zitten. Meestal een ‘hij’. Voortdurend zet hij zich schrap tegen de stoelrug waar jouw tafeltje aan vast zit, terwijl jij een filmpje probeert te bekijken. Bewegende beelden, maar niet zoals de regisseur bedoelde. Zit hij achter je, dan krijg je er een kniemassage bij. Een rugmassage is fijn, maar niet van iemand die denkt dat jouw stoel een drumstel is.

Vliegen heeft plussen en minnen. Een paar uur later stap je uit en zijn alle ergernissen snel verdwenen. Tot de terugvlucht. Maar ja, de trein doet er langer over.

Film en muziek

Op zoek naar een mysterieuze en spannende thriller? Ga dan naar ‘Verity’. Met in de hoofdrollen Dakota Johnson en Anne Hathaway.

Theater: Deze maand slechts een halve voorstelling van de Evergreen top 1000. Een theaterconcert met allerlei bekende nummers. Van Tom Jones tot ELO en van Rob de Nijs tot en met de Cats. Overigens komt deze Evergreenband, net als laatstgenoemde band, ook uit Volendam. Op zich een leuk theaterconcert, maar niet bijzonder. En halverwege naar huis vanwege mijn Addison crisis. Hieronder meer daarover.

Medisch

Gastroscopie: De medicatie die mijn tumoren in bedwang houden, zijn een aanslag voor de maag. Warm eten ging al maanden moeilijk of helemaal niet, met alle consequenties van dien. Dus raadde mijn nefroloog een gastroscopie aan. De arts brengt dan een slang (gastroscoop) in via de mond, keel en slokdarm naar de maag. Je draagt op dat moment een bijtring tussen de kaken ter bescherming van de slang. Eerst krijg je een drankje tegen maagschuim. Middels een spray volgt een keelverdoving tegen het kokhalzen, want het doorslikken van zo’n slang is natuurlijk niet echt heel prettig. Via een infuus wordt vloeistof ingespoten die zorgt voor een roesje. Onderzoek duurt zo’n 10 minuten. Na afloop meldde de arts dat er ontstekingsresten in mijn maag zijn aangetroffen. Ook aantasting slokdarm door maagzuur. Dat wordt weer veroorzaakt door een breuk in mijn middenrif. Er is wat weefsel weggenomen uit maag en slokdarm. Uitslag volgt, maar volgens de arts was de eerste indruk niet verontrustend. Het is grappig hoe de geest werkt bij een ‘roesje’. Naar mijn idee maakte ik de gastroscopie met mijn volle bewustzijn mee (dat dacht de arts ook), overigens zonder iets te voelen. Achteraf kan ik mij er niets van herinneren. In ieder geval kan ik deze ingreep weer afstrepen van mijn lijstje met zaken waar je niet op zit te wachten.

Addison-crisis: De gastroscopie had door een fout achteraf ernstige gevolgen. Een paar dagen erna zaten wij in het theater. Ik kreeg plotseling enorme buik/maagpijn. In de pauze naar huis gegaan, want het was niet vol te houden. Thuis ineens hoge koorts en enorm overgeven. Ik raakte steeds verder weg. Ambulance gebeld en tenslotte midden in de nacht naar het ziekenhuis. Oorzaak een Addison-crisis. Wat is een Addison-crisis? Door uitzaaiingen heb ik al jaren geen bijnieren meer. Hoewel de naam anders suggereert, hebben deze orgaantjes niets met je nieren te maken. Bijnieren produceren het hormoon Cortisol, dat de lever omzet in Cortison. Deze stof activeert/beschermt het lichaam bij elke vorm van bedreiging. Eigenlijk alles wat stress veroorzaakt. Niet alleen de stress die we kennen van spanning, maar vooral stress die het lichaam voelt wanneer het ergens aangevallen wordt. Kan een virus zijn, een bezoek aan de tandarts, maar ook een ingreep. Ik los dat op met Cortison pillen. Een tekort aan Cortison merk je zelf pas als het al bijna te laat is. Ik heb daarvoor altijd een noodinjectie klaar liggen. Helaas herkende ik de verschijnselen niet, omdat ik nog nooit eerder een Addison-crisis heb meegemaakt. Wel eens een tekort, maar dat was inmiddels jaren geleden. In de ambulance meteen een noodinjectie met 100 ml Cortison en al binnen een half uurtje voelde ik herstel. In het ziekenhuis aan een Cortisonpomp die in 24 uur nog eens 200 ml inbrengt. Dan nog 24 uur afbouwen naar 100ml. Aansluitend de dialyse, dus werd het bij elkaar toch drie dagen ziekenhuis. Wel heerlijk rustig met een eigen kamer. Er is allerlei onderzoek gedaan, maar geen oorzaak gevonden. Ik vond hem helaas wel. Voorafgaande aan de gastroscopie had ik 100 ml Cortison moeten krijgen. Een dergelijke ingreep vreet namelijk 10 keer zoveel Cortison als normaal. Mijn voorraad was dus meteen op. Kon ik de rest van de week niet met pillen compenseren. Daar ga ik dus nog een hartig woordje met de arts over spreken. Het heeft ons zelf ook weer alert gemaakt op de verschijnselen van een tekort. Overigens had ik in Joyce een prettige verpleegster. Dat bevorderde het herstel.

Van de meester en de juf

Uur van de wolf: Ik word eigenlijk elke nacht wakker tussen 3.00 en 4.00 uur. Dat schijnt ‘Het uur van de wolf’ te zijn. Het overkomt veel mensen las ik in het onderstaande artikel.

Is het toevallig dat veel mensen tussen drie en vijf uur wakker worden? Het uur van de wolf is een culturele en symbolische tijdsaanduiding. De uitdrukking komt uit de Zweedse folklore en werd bekend dankzij de film Vargtimmen (‘Hour of the Wolf’ in het Engels) van de Zweedse cineast Ingmar Bergman. De film uit 1968 gaat over een vrouw die het geheime dagboek van haar man leest, over zijn hersenspinsels en nachtmerries. De wolf staat voor het dreigende gevaar van de nacht en dat tijdstip start om drie uur na middernacht. Er is inderdaad iets aan de hand rond dat tijdstip. Tussen 3 en 5 uur ’s nachts bevindt het lichaam zich meestal in een kwetsbare fase van de slaap: de kerntemperatuur is dan laag en het circadiane systeem – ons biologische 24-uursritme – is maximaal in ’nachtstand’. Welke slaapfase je dan precies doorloopt, verschilt per persoon en per slaappatroon. Bij veel mensen verschuift de slaaparchitectuur in de tweede helft van de nacht richting meer REM-slaap – de hersenen zijn bijna net zo actief als wanneer je wakker bent – en minder diepe non-REM-slaap. Dat maakt ontwaken of opnieuw inslapen voor sommige mensen in die uren biologisch lastiger. Als je pech hebt, kom je uren niet meer in slaap, lig je te woelen en val je, vlak voor de wekker gaat en je op moet staan, weer in slaap. Drie hormonen spelen een belangrijke rol: serotonine (het gelukshormoon), melatonine (slaaphormoon) en cortisol (stress- of werkhormoon). Rond 3 tot 4 uur daalt de melatonine en begint het cortisol al te stijgen. Daar hoef je je geen zorgen om te maken. Korte ontwaak momenten horen bij gezonde slaap. Je merkt meestal niet dat het is gebeurd. Het probleem is overigens niet het wakker worden, maar niet meer kunnen inslapen. Of je kunt doorslapen, wordt sterk bepaald door factoren als stress-arousal: een automatische reactie op stressvolle situaties. In de huidige maatschappij staat dat met stip op één. Ook reflux (het terugstromen van maaginhoud, inclusief maagzuur, naar de slokdarm tijdens de slaap), nachtelijk plassen, slaapapneu, een slecht matras, temperatuur of circadiane misafstemming (een verstoring van het natuurlijke 24-uursritme van het lichaam). Dat is nog bepalender dan het wolvenuur. Een bekende techniek om weer in slaap te komen is de ’4-4-4 ademhalingstechniek’: vier seconden inademen, vier seconden je adem inhouden en vier seconden uitademen. Ook is het belangrijk dat je niet naar de tijd gaat kijken. Als je je bedenkt ’ik kan nog maar zo lang slapen voordat de wekker gaat’, krijg je weer stress. Vermijd fel en blauw licht: dan neemt de aanmaak van melatonine, wat de slaap bevordert, af. Ga niet liggen woelen en draaien in bed.

Hoop dat je ons blog weer leuk vond. Voor nu, tot eind november.