Klik op titel in je mail om naar blog-site te gaan. Klik op foto om hele foto te bekijken.

Nummer 26: Een half jaar lang elke week de ‘Week van Fritz’ schrijven. Het is gelukt om de continuiteit er in te houden. Op zich wel bijzonder, omdat ik halverwege de week meestal nog geen idee heb waarover ik ga schrijven. Toch vloeit er elke keer weer wat uit mijn pen, of beter gezegd ‘toetsenbord’. Ik vind het best bijzonder dat volgers mijn stukjes met plezier lezen. Het gaat toch vooral om gewone huis, tuin en keukenberichtjes. Als voormalig schoolmeester probeer ik er natuurlijk ook regelmatig wat culturele, historische of andere leerfeitjes in te stoppen. En een beetje humor natuurlijk. Het hoeft niet allemaal te serieus. Op naar de volgende 26 afleveringen. Een paar volgers hebben al voorgesteld om er een boekje van te maken. Denk ik nog over na.

Echo: Maandagochtend naar de dierenkliniek in Noordwijkerhout voor een echo van de buik van onze kat Icky. Bloedonderzoek gaf niet veel aanwijzingen, dus op zoek naar andere afwijkingen. De reis naar Noordwijkerhout zagen wij met enige vrees tegemoet vanwege de diarree aanval van het beestje in de autovorige week. Wij waren dit keer goed voorbereid met waterfles, washandjes en handdoeken. Het liep gelukkig goed af. Icky werd ruggelings op een kussen geplaatst, voorpootjes in de handen van Joyce en koppie in mijn hand. Hij kon er mee leven en bleef doodstil liggen met gesloten oogjes. Best een vertederende aanblik. De buik werd kaalgeschoren en net als bij volwassenen ingesmeerd met gel. Vervolgens mochten wij getuige zijn van mooie plaatje van alle organen. Een kyste en een infarctje hier en daar in lever en nieren, wat onbestemde vlekjes op organen, een paar vergrote lymfeklieren en een blaas vol gruis. Het was allemaal niet ernstig volgens de specialist. Geen afwijkingen aan de darmen. Ruim €300,- armer weten wij nu nog niet wat de oorzaak is van het afvallen. Maar het is in ieder geval niets ernstigs. Nu dan maar aan de pillen voor de te snelle schildklierwerking. Nog een heel gedoe, want een kat eet pilletjes niet uit plezier. Schijnt een pillenschieter voor te bestaan. ‘Plof’ erin schieten met als reactie een slikbeweging. We gaan het proberen. Onderstaande foto laat niet onze kat zien, maar de gelijkenis van handeling is treffend.

Nierfalen: Deze week weer eens naar de nefroloog in het Spaarne om de staat van mijn resterende nier te bespreken. Inmiddels sinds 2007 behept met het nefrotisch syndroom. Soort lekkende filters ooit ontstaan door een ontsteking. Gevolg een gestage achteruitgang van de werking. En na het verwijderen van één van de nieren vanwege een tumor werd het er natuurlijk niet beter op. Een normaal werkende nier krijgt een waarde van 60 toegekend. Mijn laatste nier heeft er bijna 15 jaar over gedaan om qua werking terug te lopen naar een waarde van 15. Dus nog slechts 25% functioneel. Die waarde is ook meteen de grens naar de kans op nierfalen. Dat betekent dat nierdialyse er aan zit te komen. Op zich geen verrassing, maar je hoopt natuurlijk dat zoiets nog even uitgesteld wordt. Het is een behandeling die mijn vrijheid om te gaan en staan waar ik wil, enorm gaat beperken. Dat wordt dus mijn tweede kwaal waar alleen nog een levensverlengende behandeling mogelijk is. Transplantatie is helaas geen optie omdat het in combinatie met kanker geen succes wordt. In december de eerste gesprekken over de mogelijkheden. Betekent nog niet dat ik meteen aan de dialyse moet, maar wel weet wat mij over enige tijd te wachten staat. ‘Never a dull moment’.

Brie de Meaux: Naar aanleiding van mijn stukje over echte Brie, deze week op zoek gegaan naar verkooppunten. In de supermarkten niets gevonden, al zegt AH dat ze het wel in het assortiment hebben (van merk Centurion). Waarschijnlijk alleen bij de grotere filialen. Daarom op bezoek gegaan bij een paar kaaswinkels. En ja hoor, in beide winkels verkopen ze Brie de Meaux. Toen ik even refereerde aan de uitzending van ‘De keuringsdienst van waren’ merkte ik dat ze ermee bekend waren. De originele Brie de Meaux werd onmiddellijk aangerukt en natuurlijk mocht er geroken en geproefd worden. Wat een verschil zeg. De geur alleen al riep herinneringen op aan de authentieke Franse kaaswinkeltjes die ik bezocht tijdens vakanties. En dan de smaak. Je proeft zoveel meer. Prijs is met gemiddeld € 2,50 per ons wel iets meer dan de smakeloze Nederlandse variant, maar dan heb je ook wat. Wel zo’n kaasje waar je, wanneer je de koelkast opentrekt, bij denkt: “O ja, er ligt een Frans kaasje in!” Voor consumptie uurtje uit de koelkast leggen om op kamertemperatuur te laten komen, zodat hij een beetje gaat druipen. Smullen maar! Joyce verzuchtte na het proeven dat ze nooit meer andere Brie wil. Nou, dat wil wat zeggen!

WC-rol voor- of achterlangs: Om misverstanden te voorkomen bij deze titel: het gaat niet over gebruik van WC papier (ha,ha) maar over ophangen. Soms kom je grappige onderzoeken tegen, zoals deze week over de manier waarop de WC-rol geplaatst hoort te worden. Geeft wel eens discussie in gezinnen. Het nieuwe vel achterlangs, of toch voorlangs? Maar liefst 50 procent van de mensen let op hoe de wc-rol hangt. Dit blijkt uit een onderzoek van Sanitairwinkel. In dit onderzoek is ook gekeken naar de voorkeuren van mensen en hun wc-rollen. Hieruit is gebleken dat 70 procent van de Nederlanders de voorkeur heeft voor het voorlangs laten hangen van een nieuw vel. De rol op deze manier ophangen heeft een aantal voordelen. Zo is het makkelijker om het juiste aantal vellen te nemen, omdat je dan beter kunt zien hoeveel je pakt. Ook is er een kleinere kans om uw knokkels langs de muur te schuren en bacteriën tegen de muur te verspreiden. In tegenstelling tot voorlangs, heeft 30 procent van de Nederlanders een voorkeur voor het achterlangs ophangen van de wc-rol. Een voordeel hiervan is dat het schoner kan ogen. Ook is er een kleinere kans op het uitrollen van de wc-rol op deze manier. De manier waarop je de wc-rol ophangt, zegt volgens Sanitairwinkel ook iets over je karakter. Mensen die hem voorlangs ophangen zijn georganiseerd, dominant en willen graag uitblinken. Mensen die de wc-rol achterlangs ophangen zijn volgens het onderzoek daarentegen rustig, artistiek en betrouwbaar. Volgens onderzoek van dokter Gilda Carle, blijken ‘voorhangers’ ook dominanter te zijn in hun relaties dan ‘achterhangers’. Voorhangers willen ook graag alles op orde hebben en zijn ambitieus. Achterhangers zijn daarentegen vaker onderdanig, betrouwbaar en ontspannen. De meningen over voorlangs of achterlangs ophangen zijn dus verdeeld, maar gelukkig heeft de bedenker van de wc-rol lang geleden een uitleg gegeven. Bij zijn  patentaanvraag voor de wc-rol in 1891 door Owen Wilsen, zijn er namelijk ook tekeningen ingeleverd, die uitleggen hoe het werkt. Hierop is te zien dat het nieuwe vel van de wc-rol voorlangs eraf rolt.

Botel Chebok of Tjebok: Joyce en ik raakten door het bovenstaande in gesprek. Waar je het al niet over kan hebben. Praatje ‘poep’ spreekt altijd aan. We onderzochten de kosten van aanschaf van een toilet met waterstraal en fohn. Met een vanaf prijs van € 3500,-. nog even te duur. Dan is de oosterse methode toch het goedkoopste. Fles water in de rechterhand en met ‘de vingers van je linkerhand’ je onderkantje schoon boenen. Heet ‘botol chebok’ of ‘botol tjebok'(vertaling: fles voor achterwerk). Kan best lekker schoon zijn, maar spreekt ons toch niet zo aan. Wij lazen in een ander artikel dat je mensen uit Oosterse landen beter niet de linkerhand schudt. Verdere uitleg overbodig, lijkt mij. Vandaar natuurlijk altijd die lichte buiging en knikje bij een ontmoeting. Mijn fantasie slaat op hol. Kijk wel ineens met iets meer reserve naar de plaatselijke Sushi-bar waar wij regelmatig Sushi afnemen. Temeer omdat de laatste keer, slecht is ge- en bevallen. Maar dat kan natuurlijk toeval zijn. Overigens blijkt uit het onderstaande filmpje dat toiletpapier de bacteriën ook gewoon doorlaat. Dus ja, of een hand geven echt verstandig is?

Regenboogtrap: Gaandeweg werd ons plezier om in het onderwijs te werken, vergald door ouders die altijd maar weer liepen te muiten, het zelden met ons eens waren en alles ter discussie stelden. Het leverde een permanente machtsstrijd op. Om doodmoe van te worden. Dat irritatiegevoel stak bij mij de kop weer op bij het volgende bericht. Op het Gerrit Komrij College in Winterswijk hebben ze sinds kort een tweede regenboogtrap. De eerste was er al, maar de tweede trap was nog neutraal van kleur. Nu dus niet meer. Je kunt alleen nog maar naar boven of beneden via de twee regenboogtrappen. En dat levert een hoop gedoe op. De directie van de openbare school wilde ermee laten zien dat iedereen op school geaccepteerd wordt. In plaats daarvan leidt de trap tot pesterijen. Kinderen weigeren om er gebruik van te maken. Zo’n 400 ouders hebben inmiddels een petitie ondertekend om de oude ‘neutrale trap’ terug te krijgen. Ze vinden dat de regenboogtrap zorgt voor onveiligheid en aan hun kinderen wordt opgedrongen. Volgens hen heeft het allemaal te maken met ‘The Great Reset’. Ik heb het even opgezocht: ‘Het opnieuw vormgeven van de wereldeconomie’. ‘Het kapitalistische systeem verbeteren door investeringen te doen die zijn gericht op gedeelde vooruitgang en meer aandacht voor het milieu’. De tegenstanders en veel experts zien het als een marxistisch complot. Het scheppen van een controlestaat en het einde van vrijheid. Dictatuur van de elite. Zo beweren de tegenstanders ook dat de financiële elite en wereldleiders opzettelijk een pandemie hebben gecreëerd, om The Great Reset versneld te kunnen uitvoeren en een nieuwe wereldorde te starten. Je wordt toch gestoord van al die complot-denkers en die krankzinnige woke-beweging. Juist die minderheid wil een meerderheid een dictatuur opleggen. Ik heb persoonlijk niks met regenboogtrappen en zebrapaden. De gedachte erachter is prima, maar volgens mij bereik je op deze zichtbare manier het tegenovergestelde van wat je wilt en lokt het juist meer vervelende reacties uit. Voorlichting werkt m.i. beter.

Kerst: Als ik de Bijenkorf binnenloop, valt mij de kerstversiering op. Bomen en (kleuter)slingers in schreeuwerig paars en roze. Hoezo gezellig? Het is eind oktober en Sinterklaas is nog niet eens in het land. Skyradio gaat ons één dezer dagen weer martelen met haar eindeloze stoet van uitgemolken kerstliederen. Ik ben nog helemaal niet bezig met kerst. Elk jaar zie ik meer op tegen de kerstdagen en met name het versieren van de kerstboom. Onze split-level woning vraagt zelfs om twee bomen. Een groene met alleen witte versiering in het souterrain en een zwarte van 2,5 meter (want, hoog plafond van 3,5 meter) op de bovenetage. De gruwel van zo’n 600 lampjes evenwichtig verdelen en natuurlijk dozen met ballen ophangen met van die vreselijke haakjes die altijd in elkaar verstrengeld zitten. Als het allemaal weer staat, dan vind ik het prachtig, maar de weg ernaar toe! Hou op, schei uit! Toen onze vorige grote kunstboom ruim tien jaar terug uit elkaar begon te vallen, wilde Joyce een zwarte boom met zwarte ballen. Was even zo’n hype, net als omgekeerd ophangen. Ik sta elk jaar op het punt hem te vervangen voor weer een groen exemplaar, maar mijn lieve echtgenote vindt hem nog steeds de moeite waard. Gelukkig heb ik de zwarte ballen al wel kunnen vervangen door zilveren exemplaren. Want zwarte ballen in een zwarte boom daar zie je in het donker weinig van. Toen wij een jaar of zes geleden beneden in het souterrain een eetkamer maakten, moest daar natuurlijk ook een boom komen. Want, gezellig bij het tafelen. Een mens haalt zich wat op de hals. In kerstbomen versieren ben ik nogal precies. Ik hang versiering niet lukraak in de boom. Het moet met enige symmetrie. Ik houd nu eenmaal van orde. Gevolg was wel dat ik altijd ‘de Sjaak was’ om het dan ook maar vooral zelf te doen. Dat vindt zijn oorsprong in mijn jeugd. Altijd een mooie periode uit je leven om de verkeerde eigenschappen en gewoonten aan toe te schrijven. Mijn vader wilde thuis geen of minimale kerstversiering. Op zijn 97e overigens nog steeds niet. Een kerststukje mag, maar zolang wij als kinderen dat tenminste maar aanschaffen. Ik wilde als kind juist wel een boom. Mijn moeder steunde mij daarin. Dus kwam er gelukkig een echte boom. Tenminste zolang ik hem maar zelf ophaalde, optuigde en de hele handel in januari ook weer opruimde. Dat had ik er allemaal wel voor over. Vond het best een leuk klusje. Anders dan nu keerde elk jaar dezelfde versiering terug in de boom. Had je toch zo’n nostalgische reactie van: “O ja, dat vogeltje of huisje is er ook nog”. Op die solo-versier-toer ga je jezelf toch perfectioneren in het optuigen. Toen ik uit huis ging, eigende ik mij het ‘boom versieren’ automatisch toe. Als je het altijd alleen gedaan hebt, dan denk je vanzelf dat die taak jou op het lijf is geschreven. Wonderlijke conclusie. En kreeg ik al hulp, dan bleef ik aanwijzingen geven. Geen wonder dat mijn eerste echtgenote dat verder dan maar aan mij over liet. Eenmaal met Joyce veranderde daar niet veel in. Die had ook zoiets van ‘doe het dan lekker zelf’. Tja, eigen schuld. En dan zit ik dus na al die jaren met de gebakken peren, want het aanbrengen van kerstversiering kan mij inmiddels gestolen worden. Joyce en ik doen inmiddels wel ieder een boom. Geen mens die het verschil van aanpak opmerkt, dus kennelijk was mijn idee en aanpak niet zaligmakend. Die conclusie heb ik overigens wel vaker getrokken sinds ik gestopt ben met werken. Maar dat terzijde. Een mens blijft leren. Het liefst zou ik de hele kerstperiode overslaan en vertrekken naar een warm oord. En dan begin januari terug. Hebben wij voor Corona een keer gedaan. Kerst op Lanzarote, in je zwembroek aan het strand met vuurwerk aan zee op oud en nieuw. Heel speciaal. Misschien lukt het dit jaar nog.

Verrassingen: Zaterdagochtend spontaan koffiebezoek van een paar oud-collega’s. Altijd leuk om weer even bij te praten. Het gepensioneerde deel blij dat het erop zit en druk in de weer met allerlei leuke bezigheden. De werkenden nog altijd gelukkig en enthousiast over hun onderwijstaak. Iedereen blij. Aansluitend werd ik tijdens mijn museumdienst opnieuw verrast. Collega Wilfried, met wie ik meestal de zaterdag deel in het Transportmuseum, nodigde mij uit om toe te treden tot het regionale bestuur van Rover, de belangenorganisatie voor reizigers in het openbaar vervoer. Hij is voorzitter van het betreffende bestuur. Toevallig was ik deze week op zoek gegaan naar extra (vrijwilligers)baantjes. Zo ligt er een uitnodiging om de buurtbus in Nieuw Vennep te komen besturen. Lijkt mij dankbaar werk. Een bestuursfunctie bij Rover moet ik toch even over nadenken. Natuurlijk voel ik mij gestreeld dat hij mij geschikt acht, maar m.b.t. het openbaar vervoer heb ik weinig deskundigheid. Dat scheen overigens geen probleem te zijn. Net als in de Tweede Kamer, behalve Pieter Omtzigt wordt niemand gehinderd door enige kennis. Opnieuw de strijd aangaan met de overheid is ook niet meteen mijn ideaal. Misschien eerst maar eens een vergadering bijwonen om te kijken of het wat is. Maar wel weer toevallig dat je dan net besluit om wat extra baantjes te gaan zoeken en ze zomaar op je pad komen. Natuurlijk zal mijn oud-collega en volgster Froukje weer roepen: “Toeval bestaat niet!” Oké dan, kennelijk straalde ik uit dat ik er open voor stond.

De week zit er weer op en met een druilerige zondag als besluit. Volgende week wacht weer een week vol afspraken. Wij sluiten de week af met pizza en nieuwe afleveringen van VT-wonen en de Code van Coppens. Tot volgende week.