De Spaanse trip is aangebroken. Op naar Alhourin El Grande om de B&B van zwager Erik en schoonzus Natascha te ervaren en een stedentrip naar Sevilla te maken. De dag voor vertrek altijd een lichte spanning dat er iets mis kan gaan, ik medicijnen vergeet mee te nemen of in den vreemde in het ziekenhuis beland. Joyce maakt daarom altijd een medische overzicht in de taal van het land van bestemming en ik controleer mijn goed gevulde pillentas meerdere keren.

Bij het on-line inchecken zie ik tot mijn grote schrik dat de tenaamstelling op de boardingpassen niet klopt. Oeps! Moet hetzelfde zijn als in paspoort. Bij mij staan alleen voorletters en bij Joyce staat mijn achternaam i.p.v. haar meisjesnaam. How is that possible? Al tientallen keren een boeking gedaan en altijd scherp op gelet. Pas later valt het muntje. Ik heb per ongeluk de auto-invul op mijn pc gebruikt. Gebeld naar Transavia, maar die kunnen weinig doen. Na inchecken, kun je niets meer wijzigen. “Probeert u het nog maar eens op Schiphol, al hangt het af van degene die u helpt of ze het willen aanpassen. Kan gebeuren dat u nieuwe tickets moet kopen”. (Slik…). Vreemd beleid wanneer elke medewerker een eigen beslissing mag nemen. Ik ga er maar vanuit dat het goed komt. Op zo’n moment merk ik dat mijn lijf niet goed reageert. Zonder bijnieren wordt dan geen stoffen aangemaakt die de spanning verlagen. Extra pilletje is dan nodig, al levert dat dit keer niet echt het gewenste effect op.

We moeten woensdagochtend om 6.00 uur boarden. Met het oog op de gewraakte wachtrijen de bus van half drie. Het regent en het is koud wanneer wij midden in de nacht op de mistroostige bushalte in onze wijk Getsewoud staan te wachten. Qua weer kan het in Spanje, met een graadje of 24, alleen maar beter worden. Op Schiphol kan een behulpzame medewerker gelukkig onze boardingpassen aanpassen zonder moeilijk te doen of extra kosten in rekening te brengen. Van wachtrijen geen sprake. Wij zijn bijna de enige passagiers op dat tijdstip.

Om 7.00 uur gaan wij de lucht in en iets voor 10.00 uur landen wij op Malaga. Met shuttlebus naar auto verhuur, waar tot onze verrassing een gloednieuwe, stoere, zwarte BMW klaar staat. Top! Dag kan niet meer stuk. Half uurtje rijden en wij bereiken de schitterende B&B Casa Royala Blanca in Alhaurin el Grande. De rest van de dag, onder het genot van de nodige (alcoholische) versnaperingen, bijgepraat met elkaar.

Dag twee (donderdag) doen wij het rustig aan. De Casa heeft een zoutwater zwembad met terras. Water is met 17 graden wat fris. De net geplaatste warmtepomp doet niet wat hij moet doen. Dan maar pootje baden en gewoon een beetje luieren met onze electronische hulpmiddelen. Joyce heeft bedacht dat ik deze avond kook. Voor de ‘kip chedar’ (foto 3) wel even op stap voor de boodschappen. Overigens heerlijk gerecht.

Dag drie (vrijdag) vertrekken wij voor een stedentrip naar Sevilla. De regen komt met bakken uit de lucht. Volgens zwager Erik de eerste regen sinds mei. Had onze lieve heer die regen voor ons niet een weekje kunnen uitstellen? Toch nog 200 kilometer, maar gelukkig hebben wij onze super confortabele BMW. Nabij Sevilla weer prachtig weer. Sevilla blijkt een verschrikkelijke stad qua verkeer. Overal verkeersinfarcten en een oceaan aan verkeerslichten. Hotels met parkeergarages zijn beperkt aanwezig en je betaalt de hoofdprijs voor de auto. Na ons een weg te hebben gebaand door de verkeerschaos, blijkt het hotel van keuze toch volgeboekt te zijn. Wij ontworstelen ons weer aan de stad en kiezen voor een hotel in een buitenwijk. Parkeren geen probleem en naast ons een metrostation. Bagage op de kamer gezet en met de metro in minder dan 15 minuten in de binnenstad van Sevilla. Wij doen een eerste verkenning en sluiten de dag af met een terrasje.

Dag vier (zaterdag) zijn wij al weer vroeg terug in de binnenstad. Joyce heeft een bezoek schema gemaakt met hoogtepunten. Normaal heeft Joyce wat moeite met het vinden van de juiste richting, maar ze beweegt zich door Sevilla als een ervaren gids. Ik noem haar vanaf vandaag ‘Tom (-Tom-) Joyce’. Sevilla is de stad waar de Flamenco is geboren. Door de overheersing van de Moren en Christenen vind je er een prachtige mengelmoes aan stijlen. Onze wandeling leidt als eerste naar Plaza de España (foto 1,2 3). Het prachtige Spaanse paviljoen is een overblijfsel van de Spaans-Amerikaanse tentoonstelling in 1929 en staat symbool voor de vrede over de koloniën. Door het prachtige Maria Luisa park (4) en langs de oevers van de Guadalquivir rivier wandelen wij naar de Torre del Oro (de gouden toren) (5). Deze toren maakte destijds deel uit van de Moorse stadswal en diende als opslagplaats van goud uit de Nieuwe Wereld (Mundus Novus). Die naam werd voor het eerst gebruikt door ontdekkingsreiziger Amerigo Vespucci. Hij wilde hiermee aangeven dat zijn voorganger Christoffel Columbus niet Azië had bereikt via de westelijke route, maar een geheel nieuw deel van de wereld. Na een koffiestop vervolgen wij onze weg richting de Kathedraal de Santa Maria de la Sede en Giralda toren (6,7) De Kathedraal is het grootste gotische kerkgebouw ter wereld. Columbus ligt hiet begraven. De kathedraal zelf is gebouwd over de resten van een Moorse moskee. Alleen de Giralde toren is nog een restant van die moskee. Wij passeren het Koninklijke Alcázar paleis (8), maar stellen een bezoek uit tot de volgende dag. Wij vervolgen onze wandeling door de oude Joodse wijk Santa Cruz. Een doolhof van straatjes met winkeltjes en restaurantjes. Laatste wandeldoel vandaag is Metropol Parasol – Setas de Sevilla oftewel de Paddenstoelen van Sevilla (9,10). De grootste houten constructie ter wereld uit 2011 met een panoramaterras, een wandelbrug en een archeologisch museum. Eigenlijk zou op het al 37 jaar braak liggende stuk grond een parkeergarage gebouwd worden, maar de vondst van resten van een Romeinse kolonie verhinderde dat. Er werd een prijsvraag uitgezet die gewonnen werd door de Duitse architect Jürgen Mayer met zijn paddenstoelen bouwwerk. Hij heeft wel een beetje afgekeken van Gaudi’s Casa Milà in Barcelona. Op het 26 meter hoge bouwwerk ligt een wandelpad dat doet denken aan het wandelpad op Casa Milà. Wij lazen dat er een speciale toegangsprijs gold voor 65+ bezoekers. Dat is mooi dachten wij, want de toegang is prijzig. Helaas alleen voor louter 65+ Spanjaarden. Niet toerist-vriendelijk.

Redelijk moegewandeld na ruim 10 km, sluiten wij deze dag af met een lekkere maaltijd in de Joodse wijk. Dan naar het hotel, blog bijwerken en on-line kaarten bestellen voor Real Alcázar, het Koninklijk Paleis. Net als bij de Paddenstoelen geeft ook de site van het kasteel aan dat 65+ gasten uit de EU een speciale prijs betalen. Helaas accepteert de site alleen Spaanse postcodes. Via een Nederlandse site lukt het gelukkig wel.

Zondagochtend schijnt het zonnetje weer uitbundig. Metro naar de binnenstad en nog even een terrasje voor koffie en thee. Met de online tickets kunnen wij via skip-the-line snel naar binnen. Mooi paleis, maar een slap aftreksel van het grote Alhambra. Daar waren wij een paar jaar geleden en dat maakte indruk. Dit paleis was gewoon interessant. Alcázar is Spaans voor (versterkt) kasteel en is afgeleid van het Arabische ‘al-qasr’, dat vesting, slot of paleis betekent. De bouw startte in 1364 in opdracht van Koning Peter I van Castilië. Hij gebruikte veel Moorse bouwmeesters, die het rijk versierde paleis een Moors uiterlijk gaven. Latere koningen hebben het paleis verder uitgebreid. Het bezoek neemt al gauw twee uur in beslag. Absoluut de moeite waard. Mooie tuinen ook.

Terwijl de handelaren op de verschillende straathoeken met veel rook hun kastanjes poffen, nemen wij afscheid van Sevilla. Nog een laatste rit met de metro naar het hotel waar de auto staat.

In iets meer dan twee uur terug bij zwager en schoonzus in Alhaurín. Tijdens de autoritten verzorgt Joyce een cursus Spaans. Althans zij oefent de uitspraak. Elk bord met tekst langs de snelweg wordt hardop voorgelezen met een prachtige Spaanse tongval. Ik kan niet anders zeggen dat het perfect klinkt. Zij heeft er aanleg voor. Overigens leest Joyce in elk land waar wij komen hardop de borden voor. Noem het een afwijking, maar ik vind het leuk. Spaans klinkt het meest overtuigend. Het is dus zelden stil in de auto. Na weer een avondje bijkletsen nog even de samenvatting van de laatste formule 1 race gekeken en Max zijn 15e overwinning zien behalen. Weer een seizoen voorbij. Blog bijwerken en dan snel naar bed.

Tot volgende week.